ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਤੇ ਦੂਜੀਆਂ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਵਾਰਾਵਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਤੇ ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਅਕਰੂਰ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ-ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਰੇਵਤੀ ਨੇ ਬਲਭਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰੇਵਤੀ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਉੱਚੀ ਦਿਵਯ ਲੋਕ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰੀਤਾਂ, ਰੁਕਮਪੁਤਰੀ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ਼ਾ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦਰੂਕਾ ਵੀ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਰਥ 'ਸੁਗ੍ਰੀਵ' 'ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰੀਜਾਤ ਵ੍ਰੱਖ, ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਲੋਕ, ਸਾਰੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦਵਾਰਾਵਤੀ ਨਗਰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਰੋਬਰਾਂ ਵਲੋਂ ਫੜ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਾਸਾ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਿਆ ਬਣਨ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਉਸੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਰੋਬਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਪਈਆਂ। ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਰੋਬਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਮੇਰੀ ਭੁਜਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਮੇਰਾ ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ, ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ; ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਿਰਣਾਂ ਲੁਕ ਗਈਆਂ ਹੋਣ, ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਰਿਆ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ, ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ, ਦਵਾਰਕਾ, ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੇ, ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ, ਯੋਗਿਕ, ਸੋਨੇ-ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ 'ਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਥੇ ਵਸਿਆ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ: ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਅਵਤਾਰ ਵੀ ਇਹੀ ਹਨ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬੋਝ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ—ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਇਸੀ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ; ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਦਾ ਵੈਕੁੰਠ 'ਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਥਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਹਰੀ ਨੂੰ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋ-ਵਾਂਡ 'ਚ ਗੋ-ਕਨਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸਕ, ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਕਰਤਿਆ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਲੰਬਾ ਬਿਆਨ ਕਰੀਏ? ਹਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।' 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰੀ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਆਸਰੇ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।' ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਨਾਰਦਨ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੁੱਧ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਉਤਰ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਮਲੇਛਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ? ਦੱਸੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਸ਼ਿਵ ਤੇ ਉਮਾ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੀ 252ਵੀਂ ਅਧਿਆਇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵਿਦਾਇਗੀ ਦੀ ਕਥਾ' ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਜੋ 55,000 ਸ਼ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਹੈ। ਫਿਰ ਜੈਮੀਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਵਿਆਸ, ਮਹਾਨ-ਮਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਆਯੋਗ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਆਯੋਗ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਯੋਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਆਯੋਗ ਤੇ ਧਿਆਨਯੋਗ, ਦੋਵੇਂ ਯੋਗ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਕ੍ਰਿਆਯੋਗ ਪਹਿਲਾ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ 'ਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਦਾਨ ਦੇ ਕਰਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਤੇ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ— ਆਮਲਾ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ—ਇਹ ਕ੍ਰਿਆਯੋਗ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਰਮ-ਅਭਿਆਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਧਿਆਨ-ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕਰਮ-ਅਭਿਆਸ 'ਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ 'ਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜੈਮੀਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕਰਮ-ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਅੰਗ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਕੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ? ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ? ਕਿਹੜਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਿਹੜੀ ਹੈ? ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ, ਆਮਲਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਿਹੜੀ ਹੈ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਹੜੀ ਹੈ? (ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਥਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੇ ਸੁਭਾਵਕ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਕਰਮ-ਅਭਿਆਸ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੀ ਹੋਈ।