ਇਸ ਵਾਕਯਾਤਮਕ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਘੜੀ ਆਈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਲਈ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਮੁੜ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਓਂ ਸਮੇਤ, ਪੰਜ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਯਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਇੱਕ ਹੀ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵ ਨਾਰੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਾਰੂਕ ਨੇ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, “ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।” ਦਾਰੂਕ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨ, ਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਠ ਪਤਨੀਓਂ—ਰੁਕਮਣੀ ਆਦਿ—ਜੋ ਉਥੇ ਹਨ, ਲਿਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭੇਜ।” ਅਰਜੁਨ, ਦਾਰੂਕ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਵਯ ਯਾਨਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਖੇਤਾਂ ਦਾ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸੀ—ਛੱਡ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹਾਸਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਦਿਵਯ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਰੁਕਮਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਹੌਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਿਆਰੇ ਜਣੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ ਲਈ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਰੇਵਤੀ ਨੇ ਬਲਭਦ੍ਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦਿਵਯ ਯਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਕਮਪੁਤਰੀ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਸਮੇਤ, ਉਸ਼ਾ ਅਨਿਰੁੱਧ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲਈ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦਾਰੂਕ ਵੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਮਕ ਦਿਵਯ ਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਦੇਵ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਪਰੀਜਾਤਾ ਰੁੱਖ, ਸੁਧਰਮਾ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਲੋਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਓਂ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕੂਆਂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵੀ ਕਨਿਆਵਾਂ ਸਨ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਹੱਸੀਆਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਿਆ ਬਣਨ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਡਾਕੂਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਚ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਅਰਜੁਨ ਵੀ, ਡਾਕੂਆਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੇਰੀ ਭੁਜਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਮੇਰਾ ਸ਼ੌਰ, ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲੀ ਗਈ; ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਭਾਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਣ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਰੀਆ, ਸਾਰੇ ਮਹਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ, ਨੰਦਾ ਦੀ ਵ੍ਰਜ, ਦਵਾਰਕਾ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ—ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ—ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚ, ਸਦਾ ਲਈ, ਯੋਗਿਕ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦਿਵਯ ਰਾਣੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਦਾ ਸੇਵਿਤ ਹੋਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ: ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਉਤਰੀਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੀ ਹਨ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਹਾ ਕਰਤਬ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬੋਝ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹਨ—ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ; ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਦਾ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ, ਬਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਮਣੀ ਸਮੇਤ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕੀ ਤੌਰ ਤੇ ਮਹਾ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਇਕ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋ-ਵਨ ਵਿੱਚ ਗੋ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਮਹਾ ਵਿਪਤੀਆਂ ਜਾਂ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਨਾਸਕ, ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਕਰਿਤਯਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੰਬੀ ਗੱਲ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਹਰ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪੇ: “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰੀ, ਉੱਚਤਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੈਂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਪੀੜਾ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਨਾਰਦਨ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੁੱਧ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਉਤਰੀਆ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮਲੇਛਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।