ਲੋਹੇ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਚੂਰਨ ਤੋਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਕਠੋਰ ਵੱਡੇ ਕੰਡੇ ਉਗ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗਦਾ ਦਾ ਇੱਕ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਟੁਕੜਾ, ਜੋ ਛੋਟੇ ਉਂਗਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਲੋਹਾ ਕੱਢਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਤੀਰ ਦਾ ਫਲ ਬਣਾਇਆ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ—ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਇੰਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀ ਵਾਰੁਣੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਪਰਸਪਰ ਗਲਾਂ ਕੱਣ ਲੱਗੇ, ਕਈ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ-ਲੜਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਥੱਕ ਕੇ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਲੇਟ ਗਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਕਈ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ, ਆਪਣੇ ਚਤੁਰ-ਭੁਜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗੁਟਨੇ ਟੇਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਕਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚਕ੍ਰ, ਵਜ੍ਰ, ਧਵਜ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਸੀ—ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਰੰਤ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਹਨ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਾਫ਼ ਹੋਣ।" ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ," ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਮੁੜ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੰਜ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਵੈਸ਼ਣਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦਾਰੂਕ ਨੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਵੀ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ, "ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲਿਆਓ।" ਦਾਰੂਕ ਮਨ ਦੇ ਗਤੀ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨ, ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਵਾਹ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾ, ਮੇਰੀਆਂ ਅਠ ਰਾਣੀਆਂ—ਰੁਕਮੀਣੀ ਆਦਿ—ਜੋ ਉਥੇ ਹਨ, ਲਿਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭੇਜ।" ਅਰਜੁਨ, ਦਾਰੂਕ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡਿਆ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਖੇਤਰਾਂ ਦਾ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ, ਦੁਖ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸੀ—ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਤੇ ਮਹਿਲਾ, ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ—ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ—ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦੀਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਰੇਵਤੀ, ਬਲਭਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਕਮਾਪੁਤਰੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ਼ਾ ਅਨੀਰੁੱਧ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦਾਰੂਕ ਵੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਮਕ ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ, ਦਿਵਿਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆ ਗਿਆ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ, ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਲੋਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ, ਸਾਰੇ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕੂਆਂ ਨੇ ਪਕੜ ਲਿਆ। ਇਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵੀ ਕੁੜੀਆਂ ਸਨ, ਇਕ ਵਾਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸੀਆਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਿਆਵਾਂ ਬਣਨ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ਿ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਡਾਕੂਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਚ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਅਰਜੁਨ ਵੀ, ਡਾਕੂਆਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਸ਼ੋਕ ਨਾਲ ਗ੍ਰਸਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਮੇਰਾ ਸ਼ੌਰ, ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ—ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ; ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਕismet ਮੁੱਕ ਗਈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਮੁੱਕ ਗਈਆਂ ਹੋਣ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਲਈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਰਿਆ, ਸਭ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ, ਨੰਦਾ ਦੀ ਵ੍ਰਜ, ਦਵਾਰਕਾ, ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਦੀਵੀ, ਯੋਗੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਰਾਣੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਦਾ ਸੇਵਿਤ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਥੇ ਵਸਿਆ। ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿਚ ਕਹੇ ਹੋਏ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ: ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਅਵਤਾਰ ਵੀ ਉਸੇ ਦੇ ਹਨ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਲਈ ਹਨ—ਇਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਸੀ। ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਲਈ ਹੈ; ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਦਾ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਵ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਕਰਤਬ ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ, ਵੱਡੇ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਬਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।