ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲੋਂ ਰਾਜ ਕੀਤੀ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ। ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਠ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਜਨਮ ਲਏ, ਅਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ। ਪਰ ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਧੂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਝੂਠੇ ਬਹਾਨੇ ਹੇਠ ਇਹ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸਾਰੇ ਯੁਵਕ ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ ਤੇ ਖੇਡਣ ਗਏ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਕਣ੍ਵ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗੱਦੀ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਧੂ ਕੋਲ ਗਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੂਛਿਆ, “ਇਹ ਜੋ ਔਰਤ ਹੈ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ ਜਾਂ ਧੀ?” ਸਾਧੂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸੇ ਗੱਦੀ ਰਾਹੀਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸਾਰੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੱਸਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗੱਦੀ ਨੂੰ ਪਿਸਵਾ ਕੇ ਉਸਦੀ ਰਾਖ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਵਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਪਿਸੇ ਹੋਏ ਲੋਹੇ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਰ ਵਰਗੀਆਂ ਕੱਸੀਆਂ ਉੱਗ ਆਈਆਂ। ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਗੱਦੀ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਟੁਕੜਾ ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ ਲੋਹੇ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਕੱਢ ਕੇ ਤੀਰ ਦੀ ਨੋਕ ਬਣਾਈ। ਇਕ ਦਿਨ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ—ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਆਦਿ—ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਵਾਰੁਣੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਝਗੜ ਪਏ, ਕਈ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹੇ ਅਤੇ ਲੜਦੇ-ਲੜਦੇ ਆਪੋ-ਆਪ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਥੱਕ ਕੇ, ਇੱਕ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲੇਟ ਗਏ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਦ, ਕੇਵਲ ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਬਹੁਤ ਸੇਨਾ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ, ਚੌਕਸ ਵਿਉਂਤ ਵਿਚ, ਗੋਡੇ ਟੇਕ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਲਾਲ ਲਾਲ ਪੈਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉਤੇ ਚੱਕਰ, ਵੱਜਰ, ਧਵਜ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਵੇਖ ਕੇ, ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਰੰਤ, ਪਛਾਣ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਨ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, “ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਮਾਫ਼ ਕਰਿਓ।” ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਆਸ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।” ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਯੋਗ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਮੁਕਤੀ-ਦਾਇਕ ਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਚਮਕਦਾਰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਇਕਲੌਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਾਰੂਕਾ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਣੂ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਲਿਆਓ।” ਉਹ ਮਨ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਰਜੁਨ, ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਰਸਮਾਂ ਨਿਬਾਹ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪਾਰਥ! ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਦੁਆਰਕਾ ਜਾ, ਉਥੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਠ ਪਤਨੀਆਂ—ਰੁਕਮਣੀ ਆਦਿ—ਜੋ ਹਨ, ਉਹ ਲੈ ਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦੇ।” ਅਰਜੁਨ, ਦਾਰੂਕਾ ਸਮੇਤ, ਨਗਰ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਵਰਗ ਗਮਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ, ਫੁੱਲ ਵਰ੍ਹਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਤਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸੀ, ਛੱਡ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਰਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਰੁਕਮਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁੱਖੀ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਵਾਸੀ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਅਕਰੂਰ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਰੇਵਤੀ ਨੇ ਬਲਭਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਇੰਝ ਹੀ, ਰੁਕਮਪੁਤਰੀ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨਾਲ, ਊਸ਼ਾ ਅਨੀਰੁੱਧ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਯਾਦਵ ਨਾਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦਾਰੂਕਾ ਵੀ ਸੁਰਗ੍ਰੀਵ ਨਾਮਕ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਤੇ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਵਟ, ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਲੋਕ ਵੀ ਦੇਵ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ, ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰੀ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।