ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇੱਕ ਪੰਜ ਸਾਲਾ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦਯਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜੀਵਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਕਈ ਜੀਵਨ-ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਬੱਚੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਆਪਣੀ ਕਸਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਹੱਥ ਧੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰਤਨ-ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਣ ਆਏ ਹੋ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵੇਦ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ।" ਨਾਰਾਇਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਉਮਰ ਦੇ ਹਨ, ਦੇ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਗਰੁੜ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਹ ਛੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ।" ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੀ ਕਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: "ਅਠ ਸੌ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵੀ, ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਣਗਣੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ। ਪਰ ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਧ ਭਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਹ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਝूठੇ ਬਹਾਨੇ ਹੇਠ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਤੇ ਖੇਡਣ ਗਏ। ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਣ੍ਵ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬਾ ਨੂੰ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿਵਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਲੋਹੇ ਦਾ ਗਦਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਸਾਂਬਾ ਨੂੰ, ਔਰਤ ਵਾਂਗ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧੀ ਜਣੇਗੀ?" ਰਿਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਨਸਾ ਜਾਣ ਕੇ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸ ਗਦੇ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕੀਤੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦੇ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਪੀਸੇ ਹੋਏ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਤੋਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸਖ਼ਤ ਵੱਡੇ ਕੰਡੇ ਉਗ ਆਏ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਗਦੇ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਸੀ, ਨਿਗਲ ਲਿਆ; ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਹ ਮੱਛੀ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ ਲੋਹਾ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਤੀਰ ਦਾ ਫਲ ਬਣਾਇਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ—ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨਾ ਆਦਿ—ਇੰਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀ ਵਾਰੁਣੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬੁਰੇ ਬੁਰੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਕੇ, ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਥੱਕ ਕੇ, ਇੱਕ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਲੇਟ ਗਏ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼-ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਰਖਵਾਲੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਗਦੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਅਨੇਕ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ—ਵਾਸੁਦੇਵ—ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿਚ, ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ-ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਰਚ ਕੇ, ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਟਸ ਪੈਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚਕ੍ਰ, ਵਜਰ, ਝੰਡਾ, ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫ਼ੌਰਨ, ਜਦ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਨ, ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅਪਰਾਧ ਮਾਫ਼ ਹੋਣ।" ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੈਕਟਾਰ ਭਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਠਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਕੋਈ ਅਪਰਾਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ," ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ-ਕਾਇਮ, ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪੰਜ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕਲੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਨੇਕ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦਾਰੂਕ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਣੂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਦੇਸ਼ ਭੇਜਦੇ ਹਨ, "ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।" ਦਾਰੂਕ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਂਗ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅਰਜੁਨ, ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਦੁਆਰਕਾ ਜਾ, ਮੇਰੀਆਂ ਅਠ ਪਤਨੀਆਂ—ਰੁਕਮਣੀ ਆਦਿ—ਜੋ ਉੱਥੇ ਹਨ, ਲਿਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਭੇਜ।" ਉਹ, ਦਾਰੂਕ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੇਵਤੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਵਯ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸ਼ਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦਾ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਯੋਗ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ, ਦੁਖ-ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਸਰੂਪ—ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਵਿਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।