ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਧਨ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਘਰ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਛੀਣ ਲਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ, ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਪਤਨੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਮਤ्सਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਰਹਿ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿਤਰ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥ ਹੰਕਾਰੀ ਬਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਰਜੁਨ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਹਿਤ ਕੀਤੀ। ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਿਆਰਾਂ ਅਖੰਡ ਸੈਨਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਵੇਦ ਪਾਠਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕਈ ਉਲਾਹਣੇ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਚੁਣਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਇਹ ਛੇਵਾਂ ਹੈ। ਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਪੰਜ ਸਾਲਾ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਕਈ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਏ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿਵਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਤਨ ਜੜੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹੋ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਸਮੇਤ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਦੇਵੋ।" ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਉਮਰ ਦੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮੁੰਡੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਆਪ ਵੀ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ-ਭਰੀ ਸਤਿ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹ ਛੇ, ਪੰਜ ਸਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ: "ਤੂੰ ਸਦਾ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਰਹੀਂ।" ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ, ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: "ਅੱਠ ਸੌ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ, ਜਨਮੇ; ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ। ਪਰ, ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਕ ਸਾਧੂ ਦੀ ਸ਼ਾਪਣੀ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਖੇਡਣ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਣਵ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਔਰਤ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਏ, ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਦੱਸੋ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ ਜਾਂ ਧੀ?" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਸੀ ਗਦੇ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਘਬਰਾ ਗਏ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦੇ ਨੂੰ ਪਿਸਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਖ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਵਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਰਾਖ ਤੋਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸਖ਼ਤ ਵੱਡੇ ਕੰਡੇ ਉੱਗ ਆਏ। ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਗਦੇ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਹ ਮੱਛੀ ਫੜੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਲੋਹੇ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਕੱਢਿਆ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਤੀਰ ਦੀ ਨੋਕ ਬਣਾਈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ—ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਆਦਿ—ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀ ਵਰੁਣੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬੁਰੇ ਬੋਲ ਕਹਿਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ-ਲੜਦੇ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਥੱਕ ਕੇ, ਇਕ ਚਾਹਤ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼-ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਖੀ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਗਦੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਕਈ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ—ਵਾਸੁਦੇਵ—ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਚਾਰ ਭਾਗੀ ਫੌਜੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ, ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਸੀ, ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਕਵਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੱਕਰ, ਵਜਰ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਅਤੇ ਕੰਪ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅਪਰਾਧ ਮਾਫ਼ ਹੋਣ।" ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਕੋਈ ਅਪਰਾਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ," ਅਤੇ ਉਸ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ।