ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਵਿੱਚ, ਕੇਸ਼ਵਾ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਖੇਡਦਾ ਸੀ। ਹਰੀ, ਗੋਆਲੇ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਰਸਭਰੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਨੰਦ, ਗੋਆਲੇ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਗਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ—all ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਵੈਕੁੰਠ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨੰਦਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ, ਨਿਰਮਲ ਸਥਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ; ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਅੱਠ ਦਿਵ੍ਯ ਰਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੱਟਾਂ 'ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ। ਇਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਬਚਪਨ ਦਾ ਮਿਤਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਭੀਖ ਦੀ ਚੋਰੀ ਹੋਈ ਚੀਜਾਂ ਵਾਲਾ, ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਭੀਖ ਦੀ ਚੁਰੀ ਹੋਈ ਚਿੜ੍ਹੀ ਚਾਵਲ ਲੈ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਖਾ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਚਿੜ੍ਹੀ ਚਾਵਲ ਖਾਧੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ, ਅਨਾਜ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਮਿਲ ਗਏ। ਪਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਸਤ੍ਰ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ," ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਪਰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ," ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਹਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਈ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਮਰ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੂਏ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪਤਨੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਰਹੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ, ਮਤਸ੍ਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਕੇ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਸਾਥ ਲੈ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲੇ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ, ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਅਖੰਡਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਆਇਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਰੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕਈ ਉਲਾਹਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਸ ਦੀ ਉਲਾਹਣਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਇਹ ਛੇਵਾਂ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਸ ਨੂੰ ਜੀਵਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਰਜੁਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਆਈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੀਵਤ ਕਰ ਕੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਕਈ ਪ੍ਰਾਣ-ਉਤਪਾਦਕ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜਿੰਦਗੀ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਈ। ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ 'ਚ ਅਸਫਲ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਪਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ," ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਤਨ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ।" ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਉਮਰ ਦੇ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਸਮੇਤ, ਆਪ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਹ ਛੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪੰਜ ਸਾਲਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹੇ।" ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਹੈ: "ਅਠ ਸੌ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ।" ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਯਾਦਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ। ਪਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰ ਭਾਰ ਦੀ ਆਸ਼ੰਕਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਇੱਕ ਸਾਧੂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਇਕ ਵਾਰ, ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ 'ਤੇ ਖੇਡਣ ਗਏ। ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਕਣ੍ਵ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬਾ ਨੂੰ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੇਟ 'ਚ ਲੋਹਾ ਦੀ ਗਦਾ ਬੰਨ੍ਹੀ; ਸਾਧੂ ਅੱਗੇ, ਸਾਰੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਂਬਾ ਨੂੰ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਰੱਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਪੁੱਤ ਜਾਂ ਕੁੜੀ ਜਣੇਗੀ?" ਸਾਧੂ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਸ ਗਦਾ ਦੁਆਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।" ਸਾਰੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਤੇ ਸਾਧੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਦੱਸੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਲੋਹਾ ਦੀ ਗਦਾ ਪੀਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਦ੍ਵਾਰਕਾ, ਵੈਕੁੰਠ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੋਈ—ਪ੍ਰੇਮ, ਦੌਲਤ, ਯੁੱਧ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ।