ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਤੋਹਮਤਾਂ ਲਗਾਈਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੂੰ ਹਰਿ ਦੇ ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਮਥੁਰਾ ਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਕੰਢੇ, ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿਚ ਇਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਤੱਕ ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਆਖ਼ਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਪਰਮ ਅਨੰਦਮਈ ਅਬਿਨਾਸੀ ਹਰਿ ਵਿਚ ਲੀਨਤਾ ਮਿਲੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਯਾ ਤੇ ਵਿਜਯਾ, ਜੋ ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਵਾਸਤੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਆਏ ਸਨ, ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਆਖ਼ਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਯਮੁਨਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਨੰਦਵ੍ਰਜ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੰਝੂ ਭਰੀ ਗਲੋਂ ਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨ, ਗਹਿਣੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਕਾਲਿੰਦੀ (ਯਮੁਨਾ) ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖਾ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਦਿਨ ਰਾਤ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਗਵਾਲੇ ਦੀ ਵੈਸ਼-ਭੂਸ਼ਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪ੍ਰੇਮ ਰਸ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਮਸਤ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਨੰਦ, ਗਵਾਲੇ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ-ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਸ਼ੂ-ਪੰਛੀਆਂ—ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਰਮ ਵੈਕੁੰਠ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਨੰਦਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਸੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਨਿਰਮਲ ਲੋਕ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਵਿਖਿਆਤ ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਆਦਿ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕਰਦੇ। ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਅੱਠ ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਾਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਿਆਣਿਆਂ 'ਤੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੀ ਗਰੀਬੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਹੱਥੀਂ ਮੰਗੀ ਹੋਈ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਝੋਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਦੁਆਰਕਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਦੀਆਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਵੈਲੀਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਮਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸਦਾ ਖੁਸ਼ਦਿਲੀ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਸਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਹੋਰ ਇੱਕ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਏ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ ਤੇ ਪੂਰਨ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਹੀ ਉਹ ਮੰਗੀ ਹੋਈ ਮੁਰਮੁਰਾ (ਚਿੜਾਵਾ ਚਾਵਲ), ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ ਖਾ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਹ ਮੁਰਮੁਰਾ ਖਾਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਮਿਲ ਗਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਖ਼ਸਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਧਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ," ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਪੂਰਾ ਧਨ, ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ। ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਹਰਿ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਾਸਤੇ ਕਈ ਯਜਨ ਕੀਤੇ ਤੇ ਉਸ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਰਮ ਤੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਸੁਖੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਲਬਾਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਕੇ ਰਾਜ ਪੱਖੋਂ ਵੰਞਾਇਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪਤਨੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਮਤਸ੍ਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀਰਾਟ ਦੇ ਮਹੱਲ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥ ਚਲਾਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਦੁਰੀਯੋਧਨ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਆਦਿ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗ्यारਾਂ ਅੱਖੜੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਆਇਆ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉੱਤੇ ਕਈ ਉਲਾਹਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਇਹ ਛੇਵਾਂ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਇਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਦੁੱਖ ਵੇਖਿਆ। ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਦਿਲ ਪਸੀਜ ਗਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜਾਗਰਣ (ਸੰਜੀਵਨੀ) ਅਸਤਰ ਆਦਿ ਬੋਲ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਜਿੰਦ ਨਾ ਆਈ। ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾ ਨਾ ਸਕਣ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਲੱਗਿਆ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਦੇਵਾਂਗਾ," ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਵਾ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਅਰਜੁਨ ਸਮੇਤ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵੀ ਸਮੇਤ ਰਤਨ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਬੈਠਿਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹੋ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ।" ਤਦ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਉਮਰ ਦੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਗਰੁੜ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ, ਦੁਆਰਕਾ ਪਰਤ ਆਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਛੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੀ ਉਲਾਸ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇਣ ਲੱਗਾ, "ਤੂੰ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਂ।