ਜਦੋਂ ਜਰਾਸੰਧ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵਿਧਵੰਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਮਾ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਮਧੁਪਾਰਕ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਜੋ ਚਾਹੋਗੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਤਦ ਵਾਸੁਦੇਵ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਭੀਮਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦੁੰਦ ਯੁੱਧ ਲਈ ਚੁਣੋ।" ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਭੀਮਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਚੁਣਿਆ। ਫਿਰ ਭੀਮਾ ਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਕੁਸ਼ਤੀ ਪਚੀਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲੀ। ਆਖ਼ਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਵਾਯੂਪੁਤਰ ਭੀਮਾ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮਾ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਾਇਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ। ਫਿਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਭੀਮਾ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਆਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਲੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਯ ਕਰਵਾਇਆ। ਜਦ ਯਜ੍ਯ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਰੁੱਧ ਬਹੁਤ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਏ। ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਹਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਆ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿਚ ਇਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇਕ ਰਾਤ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਆਖ਼ਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ, ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਢਹਿ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰੀ ਦਾ ਚਰਨ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਡੋਲ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਯਾ ਤੇ ਵਿਜਯਾ, ਜੋ ਸਨਕਾਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਵੱਸ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਲਈ ਜਨਮ ਲਏ, ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਯਮੁਨਾ ਪਾਰ ਕੀਤੀ, ਨੰਦਵ੍ਰਜ ਪਹੁੰਚੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਗਹਣਿਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਕਾਲਿੰਦੀ (ਯਮੁਨਾ) ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕੰਢੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਕੇਸ਼ਵ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ। ਹਰੀ, ਗਵਾਲੇ ਦੀ ਵੈਸ਼-ਭੂਸ਼ਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਥੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ, ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਵਿੱਚ ਬੰਧ ਕੇ ਅਨੰਦਮਈ ਲੀਲਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਨੰਦ, ਗਵਾਲ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਮਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਰਮ ਵੈਕੁੰਠ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨੰਦਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਭ ਵਸੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਨਿਰਮਲ ਲੋਕ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਖੂਬਸੂਰਤ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਆਦਿ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ; ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਅੱਠ ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਾਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਰੂਪ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਕਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਬਚਪਨ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਗਾਲੀ ਵਿਚ ਜੀਊਂਦਾ, ਮੰਗੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਨਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਦੁਆਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਇੰਦਰਭਾਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖਲੋਤਾ ਰਿਹਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਹੋਰ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਸੁਖਦ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਮੰਗੀ ਹੋਈ ਚਿਉੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਖਾ ਲਈ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਚਿਉੜੀ ਖਾਈ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ, ਅਨਾਜ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਆ ਗਏ। ਪਰ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਗਿਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਕੱਪੜਾ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ," ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ, ਅਨਾਜ ਦੇ ਢੇਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ," ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਹਰ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਬਹੁਤ ਯਜ੍ਯ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਰਮ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯ ਸੁਖੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਜੂਏ ਰਾਹੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਛਿਨ ਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਾ, ਅਰਜੁਨ, ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਪਤਨੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਮੇਤ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਥੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਮਤਸ੍ਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗੁਪਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ, ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਰਜੁਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਿਆਰਾਂ ਅਖੰਡਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜਦੁਆਰ ਤੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਕਈ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਚੁੱਪ ਰਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਇਹ ਛੇਵਾਂ ਹੈ। ਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਾਜਦੁਆਰ ਤੇ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।