ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮੰਤਰ-ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਜਾਦੂਗਰਣ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਖ ਹੀ ਬਚੀ। ਫਿਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਮਰਦਾਂ-ਔਰਤਾਂ, ਖ਼ਜ਼ਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਭੰਡਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੇਖਣਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜੇ, ਘਰ, ਕੰਧ ਅਤੇ ਅੰਗਣ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਚਕ੍ਰ, ਜਿਸਦੀ ਗਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਅਸੰਭਵ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਵਿੱਚ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਜਾਦੂ-ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ। ਯਾਦਵ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਆਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਭੀਮਾ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ: "ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਅਜੈ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ?" ਚਰਚਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੀਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਸਨੂੰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਲਈ ਲਲਕਾਰੋ; ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭੀਮਾ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਵੈਸ ਧਾਰ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਉਹ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਖ਼ੂਨ ਭੈਰਵ ਦੇ ਯਜਨ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਮਾ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਵੈਸ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਮਧੁਪਾਰਕ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਜੋ ਚਾਹੋ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਭੀਮਾ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦੁੰਦ-ਯੁੱਧ ਲਈ ਚੁਣ।" ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਦੁੰਦ-ਯੁੱਧ ਲਈ ਭੀਮਾ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਭੀਮਾ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਚੀਸ ਦਿਨ ਲਗਾਤਾਰ ਭਿਆਨਕ ਕੁਸ਼ਤੀ ਹੋਈ। ਆਖ਼ਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਤੇ, ਵਾਯੂਪੁਤ੍ਰ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਭੀਮਾ ਦੁਆਰਾ ਜਰਾਸੰਧ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਲੋਂ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਹ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਰਖਿਆ ਹੇਠ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਗਏ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਜਦ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿਰੁੱਧ ਕਈ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਤੁਰੰਤ ਮਥੁਰਾ ਆਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਕੁਚਲ ਅਤੇ ਛੇਦ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਰਮ, ਸਦੀਵੀ ਆਨੰਦ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਯਾ ਅਤੇ ਵਿਜਯਾ, ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪਾਵਣੇ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਯਮੁਨਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਨੰਦਵ੍ਰਜਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਹਰੇਕ ਦੀ ਗਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਰੋਵਦੇ ਗਲੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਹਾਜ਼ਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਸੁੰਦਰ ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੇ ਤਟ ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੇਸ਼ਵ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਰੀ, ਗੋਪ ਦਾ ਵੈਸ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਥੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ, ਪ੍ਰੇਮ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੇਡ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ — ਨੰਦ, ਗੋਪ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਗਾਵਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ — ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਰਮ ਵੈਕੁੰਠ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਨੰਦਵ੍ਰਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਮ, ਨਿਰਮਲ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ। ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਅੱਠ ਦਿਵ੍ਯ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਛੋਣਿਆਂ ਤੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਬਚਪਨ ਦਾ ਮਿਤਰ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਰੀਬੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਭਿੱਖ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਚਾਵਲ ਦੀ ਮੋਟੀਆਂ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਹੋਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਅਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਭੋਜਨ-ਪਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਭਿੱਖ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਚਾਵਲ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਖਾ ਲਈ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਹ ਚਾਵਲ ਖਾਈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ, ਅਨਾਜ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਮਿਲ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਦਯਾ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਸਦਾ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਰਿਹੀ।