ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਤਾ—ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਮਿਲਿਆ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕੌਲਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਰਗਾ ਮੁਕੁਟ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਿੰਨ੍ਹ। ਇਹ ਰੂਪ ਪਾ ਕੇ ਉਹ ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ‘ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ’ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਇਕ ਵਾਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਗਰੁੜ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਚਾਰ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ—“ਮੈਂ ਜੰਗ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਤੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਹੀਂ ਕਹਲਾ ਸਕਦਾ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਜੀ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਪੌਂਡਰਕ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੌਂਡਰਕ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ—ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਸਮੇਤ—ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਜੁੜੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਆਦਿਕ ਹਥਿਆਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਕੌਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀਸ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਸੀ, ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ ਕਾਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ ਤੇ ਡਰਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੰਡਪਾਣੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਿਵ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਸਨੇਹ ਵਿਚ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ (ਇਕ ਜਾਦੂਈ ਵਸਤੁ) ਦਿੱਤੀ। ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗੇ, ਅੱਖਾਂ ਪੀਲੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਭਸਮ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਭੂਤਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਚੀਕਦੀ, ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਪੁਕਾਰ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, “ਡਰੋ ਨਾ,” ਤੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ spokes ਵਾਲਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ, ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ—ਉਹ ਡਰ ਗਈ, ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਚੀਕਦੀ ਹੋਈ ਵਾਪਸ ਕਾਸ਼ੀ ਵੱਲ ਭੱਜੀ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਉਸਦੇ ਮਹਲ, ਦੰਡਪਾਣੀ ਰਾਜੇ, ਉਸਦੇ ਸੇਵਕ, ਫੌਜ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ, ਦੁਬਾਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵ-ਵ੍ਰਿਖ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਥੇ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਨ ਹੋਏ ਕਿ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਜਾਦੂਗਰਨੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਰਾਖ ਛੱਡੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਮਰਦਾਂ-ਔਰਤਾਂ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਤੇ ਭੰਡਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੇਖਣਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਘਰ, ਕੰਧ ਤੇ ਅੰਗਣੇ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਕਰ ਨੇ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚਕਰ, ਜਿਸਦੀ ਗਤੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ, ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਾਦੂਗਰੀ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਕংস ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਵੈਰ ਨਾਲ ਪੀੜ੍ਹਿਆ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਆਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ—“ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਅਜੈ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ?” ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਉਸਨੂੰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਲਈ ਲਲਕਾਰੋ, ਉਹ ਇਸਦਾ ਵਚਨ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਸਮੇਤ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਗਏ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਜਰਾਸੰਧ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਭੈਰਵ ਨੂੰ ਰਕਤ ਦੀ ਬਲੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਿਠਾਇਆ, ਮਧੁਪਾਰਕ ਸਮਾਰੋਹ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਜੋ ਚਾਹੋ, ਮੰਗੋ।” ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਚੁਣੋ।” ਜਰਾਸੰਧ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਭੀਮ ਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਕੁਸ਼ਤੀ ਪੱਚੀ ਦਿਨ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲੀ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਵਾਯੂਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਦੁਆਰਾ ਜਰਾਸੰਧ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਾਇਆ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਉਥੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਵੰਡੀ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ੍ਯ ਕਰਵਾਇਆ। ਜਦ ਯਗ੍ਯ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਤਿਕਾਰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।