ਗਰੁੜ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਪੱਖਪਾਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਘਾਹ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਵਜ੍ਰਾ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਸੀ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਇਕੋ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ (ਵਾਸੁਕੀ) ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰ ਆਇਆ। ਇੰਦਰ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਝੁਕ ਕੇ, ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਹ ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਇਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ—ਤੇਰੀ ਘਰਵਾਲੀ ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਪੁਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੀ ਪਾ ਲਏ, ਹੇ ਇੰਦਰ!" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਹੇ ਵਾਸਵ, ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਤੇਰੇ ਘਰ ਰੱਖਾਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੇਜਾਂਗਾ; ਤਦ ਤੱਕ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਹੀ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂ, ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸਨੂੰ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।" ਇਉਂ ਆਖ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ" ਆਖ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਸਤਭਾਮਾ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰੀ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ, ਜੋ ਕਿ ਦਿਵ੍ਯ ਰੁੱਖ ਸੀ, ਸਤਭਾਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਅਨੰਦਿਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਵਿੱਚ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, "ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਵਰਤਾਂਤ" ਨਾਮਕ 251ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪੌਂਡਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪਦੇ ਹੋਏ। ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖ ਤੋਂ ਕਮਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੂਲਪਾਣੀ, ਉਮਾ ਪਤੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਛਾ ਮੰਗੋ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੰਜ-ਮੁਖੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਰਗੀ ਸੂਰਤ ਦੇ ਦਿਓ।" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਸੀ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਅੱਖਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਰਗਾ ਮੋਹਕ ਮੁਕੁਟ, ਸੁੰਦਰ ਕੇਸ, ਪੀਤਾਂਬਰ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲਕਸ਼ਣ ਦਿੱਤੇ। ਹੁਣ ਪੌਂਡਰਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ "ਮੈਂ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ" ਆਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾਂਦਾ, ਤੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਗਰੁੜ-ਧਵਜਾ ਵਾਲੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਸੂਰਤ ਧਾਰ ਕੇ, ਚਾਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਦਵਾਰਕਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥ 'ਚ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਫਾਟਕ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, "ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾਂਦਾ, ਤੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਹੀਂ ਕਹਾ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਜੀ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਫਾਟਕ ਉੱਤੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਏ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਚਾਰਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ ਲਏ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ—ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ—ਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ। ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਆਦਿ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਵਾਸੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਡਰ ਗਏ। ਜਦ ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੰਡਪਾਣੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਘਰ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸ਼ੈਵ ਯਜ੍ਯ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਮੋਹ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ (ਮਾਇਆ ਰੂਪਣੀ) ਦਿੱਤੀ। ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਉਸ ਮਹਾਨਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਟਾਵਾਂ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ, ਪੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹੱਥ ਵਿਚ, ਭਸਮ ਲੱਗੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਜ੍ਵਾਲਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੋਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦੀ, ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਲਯ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਡਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਦੌੜ ਕੇ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਤਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਾ।" ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਫਾਟਕ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਹਜ਼ਾਰ-ਧਾਰ ਵਾਲਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮਹਾਨ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਜਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ, ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਤੇ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ—ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਗਵਾ ਬੈਠੀ, ਡਰ ਗਈ ਅਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰਦੀ ਹੋਈ ਵਾਪਸ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੱਲ ਭੱਜੀ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਉਸ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਭੈਭੀਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਮਹਲਾਂ, ਮੰਦਰਾਂ, ਅਤੇ ਦੰਡਪਾਣੀ (ਪੌਂਡਰਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ) ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਸੁੱਟਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਮੁੜ ਕੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ-ਵૃਖ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।