ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁਲਦਸਤੇ ਦੇਵੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਚੀ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਲਈ। ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਘਣੀ ਕਾਲੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ। ਇੱਥੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਵਿਖਿਆਤ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਔਰਤ ਤਾ ਸਿਰਫ ਮਨੁੱਖੀ ਹੈ, ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਫੁੱਲ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ," ਅਤੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸ਼ਚੀ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਰੀਜਾਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਈ।" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਰੀਜਾਤਾ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਫ਼ੌਰਣ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਵਾਸੂਆਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਸਾਧਿਆਂ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਗਰੁੜ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੱਖਪਾਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਤਪਤ ਵਿਜਲੀ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸੁੱਟਿਆ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹ ਵਿਜਲੀ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲੀ। ਇੰਦਰ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ (ਗਰੁੜ) ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਪਰੀਜਾਤਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸਤਿਆਭਾਮਾ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਚੀ ਵੱਲੋਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਪਰੀਜਾਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ, ਪੂਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਾ ਲਈ—ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਿਆ।" "ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਪਰੀਜਾਤਾ ਲੈ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਹੇ ਵਾਸਵ, ਮੈਂ ਪਰੀਜਾਤਾ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਖਾਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਪਰੀਜਾਤਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੇਜਾਂਗਾ; ਤਦ ਤੱਕ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪਰੀਜਾਤਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹੇ। ਜਦ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਵਿਜਲੀ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ "ਐਸਾ ਹੋਵੇ" ਕਹਿ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਜਲੀ-ਧਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੇਵੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ, ਮਹਾਰਾਣੀ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਸਮੇਤ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋਈ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਰੀਜਾਤਾ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ, ਮਹਾਦੁਸੂਦਨ, ਜੋ ਵਿਭਿੰਨ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਦੇ 55,000 ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਕਲਨ ਵਿੱਚ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ 251ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ "ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਵਿਵਾਹ ਦਾ ਵਰਣਨ" ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵਾਰਾਨਸੀ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੀ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਹੋਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖ ਤੋਂ ਕਮਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ੂਲਪਾਣੀ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦਇਆਲੂ ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪੰਜ-ਮੁਖੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਰੂਪ ਦੇਵੋ।" ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਨੋਇਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ: ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਹੈ; ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪਤੀਆਂ ਵਾਂਗ; ਤਾਜ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਰਗਾ; ਸੁੰਦਰ ਵਾਲ; ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ; ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ। ਫਿਰ, ਉਹ "ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ" ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਲਿਆ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਤੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨੇ ਗਰੁੜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਦਵਾਰਕਾ ਆ ਗਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ, "ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਲੈਂਦਾ, ਤੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।" ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਨੂੰ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ, ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਸੂਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸਿਰ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਤਾਜ ਤੇ ਕੁੰਦਲ ਸਨ, ਕੱਟ ਕੇ ਵਾਰਾਨਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ, ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਡਰ ਗਏ।