ਜਦੋਂ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਧਾਰ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਹਰ ਇਕ ਕੁੜੀ ਦਾ ਹੱਥ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਫੜ ਕੇ ਵਿਆਹ ਰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆਨਰੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆ ਗਈਆਂ ਸਨ—ਉਹੀ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਥੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਦੇਵਦੂਤਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਦੁਆਰਕਾ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ, ਸਤਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਨਤਾ ਪੁੱਤਰ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਦੇਵਲੋਕ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਉਤਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਆਦਰਨੀਯ ਹੈ। ਅਦਿਤੀ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੀ ਤੇ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਵਾਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸਤਿਆਭਾਮਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਹੈ, ਇੰਦਰਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਚੀ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਸੇਵਕ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਚੀ, ਸੋਹਣੀ ਅਕਲ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਸੁਚੱਜੇ, ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਚੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈ: "ਇਹ ਇਸਤਰੀ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਮਨੁੱਖੀ ਹੈ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ।" ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਫੁੱਲ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਮਹਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਸ਼ਚੀ ਪਾਰਿਜਾਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਜਾ ਲਿਆ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਸੁੰਦਰ ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਾਸੂ, ਆਦਿਤਿਆ, ਸਾਧਿਆ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਕੇਸ਼ਵ ਵਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਗਰੁੜ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਐਵੇਂ ਉਡਾਉਂਦਾ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਘਾਹ ਦੇ ਤਿਨਕੇ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤਦ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਜਲਦਾ ਵਜ੍ਰ ਉਛਾਲਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਹ ਵਜ੍ਰ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੰਪਦੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਮਹਾਦੇਵ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸਜਾ ਲਏ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਹੇ ਵਾਸਵ, ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਾਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭੇਜਾਂਗਾ। ਤਦ ਤੱਕ, ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਜਦ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।'" ਮਹਾਦੇਵ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਰਤ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ 'ਜੈ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਸਮੇਤ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇਵ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਕੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਰੀ, ਜੋ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਸੁਦਨ, ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਪਤਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਕਾਂਡ ਵਿੱਚ, ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, "ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਵਿਆਹ" ਨਾਮਕ 251ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ। ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੱਖ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਤਦ ਸ਼ੂਲਪਾਣੀ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਵਰ ਮੰਗੋ।' ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਹੇ ਦਇਆਲੂ ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪੰਜ-ਮੁੱਖ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਰੂਪ ਦਿਓ।