ਜਦੋਂ ਨਰਕਾਸੁਰ, ਜੋ ਕਿ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਉਸਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਨਰਕਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਮੰਗਲਮਈ ਸਨਾਨ ਕਰਣ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਾ ਜਾਣ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।” ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ,” ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਫਿਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਕੰਵਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਜਰ-ਮਣੀ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ-ਮਣੀ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨਰਕਾ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਹਰੀ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੌਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਜੋ ਕਿ ਕੰਵਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨ, ਦੈਵੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਅਤੇ ਉੱਚੈਹ੍ਸ਼੍ਰਵਾਸ ਨਾਮਕ ਘੋੜਾ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਕਿ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਲੈ ਲਏ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਕੁਆਰੀਆਂ ਕੈਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨਰਕਾ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਸੌਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਫੜਿਆ। ਨਰਕਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਨਰਕਾ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸਭ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਵਸਾ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦਿਵਯ ਰਥੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸਭ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਬਿਠਾਈਆਂ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਤਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੈਵੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਉਤਰੇ। ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਨੀਯ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਾਂ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਮਾਂ ਵਾਲੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਭ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸਤਭਾਮਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ ਸੀ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਉਥੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਲਿਆ ਕੇ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਤੇ, ਉਹ ਸੇਵਕ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹ ਫੁੱਲ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਦੇ ਗਏ। ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਸੁੱਚੇ, ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਥ ਲਏ ਅਤੇ ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਔਰਤ ਤਾਂ ਸਧਾਰਣ ਮਨੁੱਖੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਫੁੱਲ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਨ,” ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ। ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸਤਭਾਮਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਕੰਵਲ-ਨੈਣ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, “ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਸ਼ਚੀ ਪਾਰਿਜਾਤ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਗੋਵਿੰਦ, ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੀ ਗੁੰਥ ਲਏ।” ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਤਭਾਮਾ ਸਮੇਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਸੋਹਣੀ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ, ਆਦਿਤਯ, ਸਾਧਯ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤ ਗਣ ਸਮੇਤ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਯੁਧ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਗਰੁੜ, ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰੋਧੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਨੇ ਪੱਖਪਾਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਆਕ੍ਰੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਵਜਰ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸੁੱਟਿਆ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਹ ਵਜਰ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਆਇਆ। ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ‘ਤੇਰੀ ਘਰਵਾਲੀ ਸ਼ਚੀ ਨੇ, ਇੰਦਰ, ਸਤਭਾਮਾ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕੀਤੀ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਿਰ ਤੇ ਪਾ ਲਏ—ਉਹ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਹੇ ਵਾਸਵ, ਮੈਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਤੇਰੇ ਘਰ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਪਾਰਿਜਾਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੇਜਾਂਗਾ; ਤਦ ਤੱਕ, ਇੰਦਰ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਮੇਰੇ ਘਰ ਹੀ ਰਹੇ।