ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ گردਨਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਈ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ—ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ। ਕੁਝ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮੈਸ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਫਿਰ, ਪਰਮਪੁਰਖ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਖ ਪਾਂਚਜਨਯ ਨੂੰ ਫੂਕਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ, ਉੱਤਜਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਵਰਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਅਰਧਚੰਦਰਾਕਾਰ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਉਸਦੇ ਚੌੜੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਦਾਨਵ, ਜਿਸਦਾ ਹਿਰਦਾ ਉਸ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਛਿੰਨੀ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਕੋਲ ਆਏ ਜਦ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੰਗੋ, ਕੋਈ ਵਰਦਾਨ ਚੁਣੋ।" ਨਰਕਾਸੁਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਨਰਕਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰਦਾਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰਦਾਨ ਮੰਗਾਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁਭ ਸਨਾਨ ਕਰਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ—ਇਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਹੇ ਭੈਅ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹੀ ਹੋਵੇ," ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਉਹ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੇਮੰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਨਿਹਾਰਿਆ। ਉਹ ਪੈਰ, ਵਜਰ-ਮਣੀ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰਜੀ ਦੇ ਗੁੰਗਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨਰਕਾ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰੀ ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਗਾਇਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਨਰਕਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਉੱਚੈਹ੍ਸ਼੍ਰਵਾਸ ਨਾਮੀ ਘੋੜਾ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਏਰਾਵਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹਾਥੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਨਰਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨਰਕਾ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਸਨ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੌਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਹੀ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਤਦ ਹੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਰਮਪੁਰਖ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਇਕ ਕੁਆਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਫੜਿਆ। ਫਿਰ, ਨਰਕਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਦਯਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਨਰਕਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਸਮੇਤ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਉਤਰੇ। ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਰਗਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਾਂ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਆਦਿਤ੍ਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਭ ਨੇ ਉਥੇ ਉਪਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮਪੁਰਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਘਰ ਗਈ। ਉਥੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਸੇਵਕ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ, ਸੁੱਚੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ 'ਚ ਉਹ ਫੁੱਲ ਸਜਾ ਲਏ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਮਹਿਲਾ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੁੱਖੀ ਹੈ, ਇਹ ਸੁਭ ਫੁੱਲ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ," ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ। ਮਹਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸਤਿਆਭਾਮਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਸ਼ਚੀ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲ 'ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸਜਾ ਲਿਆ।" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।" ਫਿਰ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਸਮੇਤ, ਤੇਜ਼ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਸੁੰਦਰ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ, ਆਦਿਤ੍ਯ, ਸਾਧ੍ਯ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।