ਇੱਕ ਭਗਤ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਦੀਪਕ ਦੀ ਆਰਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੀਪਕ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਆਪਣੀ ਆਰਤੀ ਦੀ ਭੇਟ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ ਅਰਘਿਆ ਦੀ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਪਾਣੀ ਫਲ ਜਾਂ ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ ਹਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਪਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ। ਇਸ ਅਰਘਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਨਵਾਂ, ਸਾਫ਼ ਮਟਕਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਘੀ ਜਾਂ ਤੇਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਟਕੇ ਉੱਤੇ, ਤਾਂਬੇ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਬਰਤਨ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਨੱਬੇ ਧਾਗਿਆਂ ਦੀ ਵੱਟੀ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੱਟੀ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਟਕੇ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ, ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਇਕੋ ਸਵਾਮੀ, ਜਨਾਰਦਨ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਦੀਪਕ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਹਵਨ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਕੇਸ਼ਵ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਤਿਤ ਪਾਪੀਆਂ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਾਗ ਕੇ, ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ, ਨਾਚ-ਵਾਜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਠ, ਧਰਮਕਥਾ, ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਰੁਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਭਗਤ ਸਵੇਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਤੋੜ ਕੇ, ਭਗਤ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਦਾ ਲੈ ਲੈਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚਯ ਨਾਲ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੀਪਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਇੱਕ ਪਲਾ, ਜਾਂ ਆਧਾ, ਜਾਂ ਚੌਥਾਈ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੱਟੀ ਚਾਂਦੀ ਦੀ, ਜਾਂ ਆਧੀ ਜਾਂ ਚੌਥੀ ਦੋ ਪਲਾ ਦੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮਟਕਾ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਾਂਬੇ ਦਾ ਬਰਤਨ ਨਾਲ; ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਉਹ ਭਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਲ ਪਖ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਛੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੀਤ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣੂ, ਧਰਮਕ ਗਿਆਨ, ਤੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੀਪਕ ਤੇ ਵੱਟੀ ਦੇ ਨਾਲ। ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਤੇ, ਘੀ ਦੇ ਮਟਕੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਉੱਚਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉੱਚਤ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ: "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਇਹ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਹੈ ਦੀਪਕ-ਮੰਤ੍ਰ। ਫਿਰ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਭਗਤ ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੀ, ਖੀਰ, ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਉਹਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਲੰਗ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਇਕ ਗਾਂ ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੱਝਾ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੀਪਕ ਵਰਤ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਾ ਲੈ ਲੈਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ ਤੋਂ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰ-ਦਿਨ-ਵਰਤਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਵੀ, ਸਾਲ-ਭਰ ਦੀ ਦੀਪਕ ਵਰਤ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਅਣਗਿਣਤ ਦਾਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਰਤਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਲ-ਭਰ ਦੀ ਦੀਪਕ ਵਰਤ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨੇ, ਤੇ ਘਰੇਲੂ ਦਾਨ ਤੋਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਦੀਪਕ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੀਪਕ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਖੂਤ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਸੀਮ ਗਿਆਨ, ਉੱਤਮ ਸਿਹਤ, ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਦੀਪਕ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀ ਭਾਗਵਤੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਪਰ-ਪੌਤਰੇ, ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਵੰਸ਼ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਰਵੋਚ ਗਿਆਨ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਸਰਵੋਚ ਰਾਜ, ਵੈਸ਼ ਵਧੀਆ ਧਨ ਤੇ ਗਾਂ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੁੜੀ ਵੀ ਚੰਗਾ ਪਤੀ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਰੇ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੀ ਨੌਬਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਵਿੱਛੋੜਾ—ਇਹ ਦਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਦੀਪਕ ਦੀ ਭੇਟ ਤੋਂ, ਨਾ ਰੋਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਦੁੱਖ; ਡਰਪੋਕ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੀਪਕ ਦੇਣ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵਾਣੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਚਛਰ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ, ਸਾਲ-ਭਰ ਦੀ ਦੀਪਕ ਭੇਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੋ ਧਨਵੰਤ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਸਾਲ-ਭਰ ਦੀ ਦੀਪਕ ਰਾਖੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।