ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਥੀ ਤਾਰੀਖ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਥੀ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਚਾਂਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਦਿਨ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਸ ਚੌਥੀ ਨੂੰ ਚਾਂਦ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸਯਮੰਤਕ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ—ਸੁਲੱਖਮਨਾ, ਨਗਨ-ਜਿਤੀ ਅਤੇ ਸੁਸ਼ੀਲਾ, ਜੋ ਕਿ ਗੁਣਵਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ—ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਹਾਜਰ ਹੋਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕੋ ਦਿਨ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵਰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਅਠ ਰਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਰੁਕਮਣੀ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਨ: ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦਾ, ਜਾਮਬਵਤੀ, ਨਗਨ-ਜਿਤੀ, ਸੁਲੱਖਮਨਾ ਅਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ—ਇਹ ਅਠ ਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਰਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੈਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਦਿਤੀ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ—ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਅਤੇ ਘੋੜਾ ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾਸ, ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਮਣੀ ਆਦਿ ਰਤਨ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਵੀ ਲੈ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ਗੰਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਤਵਿਕ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਠਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਜਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਧ ਆਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੇ ਪਹਿਨਾਵਿਆਂ 'ਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਆਏ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਨਰਕਾ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗਰੁੜਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗਰੁੜਾ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਤ੍ਯਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਰੁੜਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੰਛੀ ਸੀ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਪਾਇਆ ਕੇਸ਼ਵ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਦੈਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਨਗਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜੇਹਾ ਅਟੱਲ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਚਕ੍ਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਉਠਾ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ, ਗਦਾ, ਅਤੇ ਮਜਬੂਤ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਨੇ ਦੀ ਅੱਗ 'ਤੇ ਪੈਣ ਵਾਲੀ ਫੂਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਗਰੁੜਾ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਜਿਵੇਂ ਲਪਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ گردਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਕੁਝ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੀਰ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਸ਼ੰਖ ਪਾਂਚਜਨਯਾ ਵਜਾਇਆ। ਨਰਕਾ, ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਉਠਾ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਇਆ। ਉਹਨਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੇਜ਼, ਭਯਾਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਪਾਸੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਖੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਰਧ-ਚੰਦਾਕਾਰ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਨਰਕਾ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਨਰਕਾ ਦੇ ਚੌੜੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਦਾ ਦਿਲ ਭੇਦ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ—ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਸ ਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵੱਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਨਰਕਾ, ਗਰੁੜਾ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਨਰਕਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗਾਂਗਾ।" "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁਭ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਣ—ਇਹ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਹੋਵੇ," ਤੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਨਰਕਾ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਰਦ ਰੁਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਦੇਖਿਆ—ਉਹ ਪੈਰ ਵਜਰ-ਮਣੀ ਅਤੇ ਕੰਚਨ-ਮਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਇਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲਾ, ਨਰਕਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨ, ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਅਤੇ ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾਸ ਘੋੜਾ ਵੀ ਲਿਆ। ਐਰਾਵਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਲਿਆ। ਇਹ ਸਾਰਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਂ ਨਰਕਾ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨਰਕਾ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।