ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਬ ਜੰਬਵੰਤ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਬੜੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਝੁਕ ਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਜੰਬਵੰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ!" ਉਹ ਆਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਯੁੱਧ, ਜੋ ਮੈਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕੀਤਾ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦਯਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜੰਬਵੰਤ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਹ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ੀ ਦੇ ਕੰਵਲੇ-ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ, ਅਤੇ ਮਧੁਪאַרק ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਜੰਬਵਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਬਵੰਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਰਤਨ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੇਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਰਤਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਉਥੇ ਹੀ, ਕੇਸ਼ਵਾ ਨੇ ਜੰਬਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਹੰਤਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੰਬਵੰਤ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਜੰਬਵੰਤ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜੰਬਵਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਰਤਨ ਸਤ੍ਰਜਿਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਰਤਨ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਥੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਿਨ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਚੌਥੀ ਨੂੰ ਠੰਢੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ—ਸੁਲਕਸ਼ਮਣਾ, ਨਗਨ-ਜਿਤੀ ਅਤੇ ਸਸ਼ੀਲ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀਆਂ, ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕੇ ਦਿਨ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਰਾਣੀਆਂ—ਰੁਕਮਣੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ—ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤਰਵਿੰਦਾ, ਜੰਬਵਤੀ, ਨਗਨ-ਜਿਤੀ, ਸੁਲਕਸ਼ਮਣਾ ਅਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਸਸ਼ੀਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਰਾਣੀਆਂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਦਾ, ਨਰਕਾ ਨਾਮਕ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਣ ਝਪਟ ਲਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੜਪ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਂਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ, ਘੋੜਾ ਉਚੈਸ਼੍ਰਵਾਸ, ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਮਣੀ ਵਰਗੇ ਰਤਨ, ਸੰਖ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਵੀ ਲੈ ਲਏ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਨਰਤਕੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵੀ ਲੈ ਲਈਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਜਰ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਏ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਕਾਸ਼-ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ। ਫਿਰ, ਸਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ (ਇੰਦਰ) ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਡਰ ਅਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਨਰਕਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਅਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗਰੁੜ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਤਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸੀ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਵੱਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਰਗਾ, ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਦੈਤ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜੈਯ ਸੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣਾ ਚਕ੍ਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਾਂ ਨੇ— ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਚੁੱਕੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਏ; ਫਿਰ, ਦਿਵਿਆ ਜੈਵਲਿਨ, ਗਦਾ, ਅਤੇ ਪੱਕੀ ਫੁਲਕਾਂ ਨਾਲ— ਉਹ ਕੇਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨਕਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ— ਕੇਸ਼ਵਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਮਨੁੱਖ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਕੁਝ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਦੈਤਾਂ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚਿਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਪ੍ਰਭੂ— ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸੰਖ ਪਾਂਚਜਨਯਾ ਵਜਾਇਆ; ਫਿਰ ਨਰਕਾ, ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਇਆ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਭਿਆਨਕ, ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਵਰਗਾ ਵਰਸਦੇ; ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਧ-ਚੰਦ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ— ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਨਰਕਾ ਦੇ ਚੌੜੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ—ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ।