ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਗੁਫਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਅਣਸ਼ਚਿਤ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅੰਦਰ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਤਮ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਧਾਇਣ ਉਸ ਨੂੰ ਝੂਲੇ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਕਰਵਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਝੂਲੇ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਰਤਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਝੂਲਾ ਝੁਲਾਉਂਦੀ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, "ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ। ਬੱਚੇ, ਰੋ ਨਾ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਸਿਆਮੰਤਕ ਰਤਨ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਵਿਚਕਾਰ ਦਸ ਦਿਨ ਲਗਾਤਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਕੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸਖ਼ਤ ਸਨ, ਤੇ ਇਹ ਯੁੱਧ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਘਟ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਤਾਂ ਖੁਦ ਰਾਮ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੁੜ ਆਏ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਸੁਆਮੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਆਏ ਹਨ।" ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਯੁੱਧ ਖਤਮ ਕਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਸ਼ਚਰਜ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?" ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਿਆਮੰਤਕ ਰਤਨ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪਾ ਲਿਆ। ਹੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਯੁੱਧ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਯੁੱਧ, ਜੋ ਮੈਂ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕੀਤਾ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਸੀ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਭੁੱਲ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਉ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ ਸੰਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਮਧੁਪਰਕ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਰੱਬੀ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਕੁਆਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਸੀ, ਮਹਾਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਿਆਮੰਤਕ ਰਤਨ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਰਤਨ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੂੰ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਉਸ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦੁਆਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਰਤਨ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਤਮ ਰਤਨ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਿਨ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਚੌਥ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇਖ ਕੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ— ਸੁਲੱਖਮਣਾ, ਨਗਨਜਿਤੀ ਅਤੇ ਸੁਸ਼ੀਲਾ— ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਸ਼ੁਭ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁਆਰੀਆਂ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਦਿਨ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਮਹਾਰਾਣੀਆਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਹਨ: ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਭਾਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤ੍ਰਵਿੰਦ, ਜਾਮਬਵਤੀ, ਨਗਨਜਿਤੀ, ਸੁਲੱਖਮਣਾ ਅਤੇ ਸੁਸ਼ੀਲਾ। ਇਹ ਅੱਠ ਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਬਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਰਾਖਸ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਦਿਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਏ। ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਂਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ, ਘੋੜਾ ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾ, ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਮਣੀ ਵਰਗੇ ਰਤਨ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵੀ ਲੈ ਲਏ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਜਰ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਕਾਸ਼-ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਡਰੇ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸਭ ਕਰਤੂਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗਰੁੜ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਸਤਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਹੜੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜੇਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਫੌਜਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕ੍ਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਕੱਟਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਉਹ ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੁਗਦਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਵਧੇ। ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਘਾਹ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਰੁੜਧਵਜ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ।