ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਦੋਂ ਚੰਪਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਹੱਥਾਪਾਈ ਹੋਈ। ਚੰਪਕ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਤੀਬਰ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਚੰਪਕ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਚੰਪਕ, ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਪੂੰਛ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ, ਚੰਪਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਫੇਰ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਪਕ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਚੰਪਕ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੀ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਦੇ ਸ਼ੂਰੀਰਤਾ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਚੰਪਕ ਦੇ ਸਾਥੀ ਚੀਕ ਪਏ, "ਹੈ ਹਾ!"। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਚੰਪਕ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚੰਪਕ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਕਸ਼ਤਰੀਯ ਸੁਰਥਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਸੁਰਥਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਉਸਦੀ ਸਾਸ਼ ਬੜੀ ਭਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸੁਰਥਾ ਦੀ ਲਲਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਅਤੁਟ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਹਨੁਮਾਨ ਜਦ ਆਏ, ਤਦ ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਧੰਨ ਹੈਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸੇਵਕ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਚੰਪਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਯਤਨ ਕਰ, ਵਾਨਰ ਰਾਜ, ਮੈਂ ਜੋ ਕਿਹਾ ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖ।" ਸੁਰਥਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਨਿਮਰ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੋਵੇ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਛੁਡਾ ਲਵੇਗਾ। ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਸੱਚਤਾ ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਵੇਦ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਇੱਕ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ, ਤੰਤੂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਤੀਰ ਲਾਏ। ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣੀਆਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖੰਡ-ਖੰਡ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਿਆਰ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਫੇਰ ਇਕ ਹੋਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਝਟਪਟ ਉਹ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਰੋਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੱਸੀ (80) ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਧੁਨੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ। ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਪਰ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਰਹੇ। ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਫੜਿਆ, ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਹਨੁਮਾਨ ਉੱਤੇ ਵਧੇ, ਤਦ ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਹਨੁਮਾਨ ਛੁਟ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਥ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰੋਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਨਵੇਂ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਰਥਾ ਫਿਰ ਨਵੇਂ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਪਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਹੋਰ ਰਥ ਲਿਆ, ਪਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ 49 ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਧੰਨ ਹੈਂ, ਵਾਤਸੁਤ! ਐਸਾ ਸ਼ੌਰਯ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਰੇਗਾ।" "ਇਕ ਪਲ ਰੁਕ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਵਾਂ। ਹੇ ਵਾਤਸੁਤ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਬਣ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਰਥਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤਾਸ਼ਤ੍ਰ ਨਾਮਕ ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਭੂਤ, ਪਰੇਤ ਅਤੇ ਡਾਇਆਂ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਪਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨੁਮਾਨ, ਜਦ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ "ਹੈ ਹਾ!" ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਪਰ ਵਾਤਸੁਤ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਬੰਨ੍ਹ ਤੁਰੰਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਸਰੀਰਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸੁਰਥਾ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤ੍ਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਪਰ ਮਾਰੁਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਤ੍ਰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਰਾਮ ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਤੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ!