ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਗਲਮਈ ਉਪਜਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਮਧੁਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਧੁ ਰਸ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਤੇ ਆਕਾਰ ਪੁਰਸ਼ ਸਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ; ਐ ਵੀਰ, ਉਸ ਨਾਮ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੀ ਮੋਹਣੀ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਜਾਣ। ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰ—ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਵਿਰੋਧੀ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਚੰਪਕਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲੇ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਏ ਹੀਰੋ ਪੁਸ਼ਕਲ ਵਲੋਂ ਕੱਟਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਚੰਪਕਾ ਹੋਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। "ਮੈਦਾਨ ਨਾ ਛੱਡੀਂ!" ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਹਿਰਦੇ 'ਚ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਉਹ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਗਏ। ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਪੰਜ ਬਹੁਤ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਏ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਕੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਏ। ਇਹ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਰਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਯੁੱਧ 'ਚ ਤਾਕਤਵਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਿਰਦੇ ਵੱਲ ਮਾਰੇ। ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਪੁਸ਼ਕਲ ਵਲੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨਾਮਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਮਾਰੇ। ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ। ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਚੰਪਕਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਸੀ, approaching arrow-shower ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਕਲਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ, ਚੰਪਕਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵੀਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਦਸਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗਿਆ, ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਚੰਪਕਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਹੀ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੋਹਾਂ ਅਸਤਰ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਰਸਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, "ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!" ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਚੰਪਕਾ ਉੱਤੇ ਅਵਿਫਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਚੰਪਕਾ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਲ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਮ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਪਕਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਬੱਝ ਗਿਆ। ਚੰਪਕਾ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੱਝ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਤੇ ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਭੇਜਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਲ ਬੱਝ ਗਿਆ, ਤਾਂ "ਹਾਏ!" ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ। ਸੈਨਿਕ ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ, ਬਚਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜੇ ਵਿਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ?" ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵੈਰੀ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਚੰਪਕਾ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੱਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤਰੁਘਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਲਦੀ ਰਾਜਪੁੱਤ੍ਰ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਛੁਡਾ।" "ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬੱਝਿਆ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਛੁਡਾ, ਐ ਵਧੀਏ ਵੀਰ! ਤੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼," ਤੇ ਚੰਪਕਾ ਦੇ ਬੱਝੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਗਿਆ। ਜਦ ਚੰਪਕਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹਨੂਮਾਨ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੈਰੀ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਹਨੂਮਾਨ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਵੀ, ਵੈਰੀ ਨੇ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਲਾ ਰੁੱਖ ਫੜ ਕੇ, ਪ੍ਰਿੰਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਚੰਪਕਾ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਾਲਾ ਰੁੱਖ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਿੰਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਚੰਪਕਾ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਚੰਪਕਾ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੱਥਰ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਯੰਤਰ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਐ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਵੀਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਵਾਂਦਰ ਨੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਫੜਿਆ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਇੰਨਾ ਕਿ ਉਹ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਓਝਲ ਹੋ ਗਿਆ।