ਸਰਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਭ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਉੱਠੇ, ਮਨ ਵਿੱਚੋਂ ਲੋਭ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ। ਫਿਰ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸੰਗਮ, ਤੀਰਥ-ਅਸਥਾਨ, ਝੀਲਾਂ ਜਾਂ ਨਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਜਪ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਦੀ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਜਲ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੇ—"ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ।" ਫਿਰ, ਵਿਦੀਵਤ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਕ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੰਦਨ ਆਦਿਕ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਮਤ्सਯ, ਕੂਰਮ, ਵਾਰਾਹ, ਨਰਸਿੰਹ, ਬੁੱਧ, ਕਲਕੀ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਫਿਰ, "ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਆਦਿ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਗੰਧਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਧੂਪ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਦੀਵਾ ਜਗਾ ਕੇ, ਕਹੇ, "ਇਹ ਦੀਵਾ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਨਾਰਦਨ ਜੀ, ਇਸ ਦੀਵੇ ਦੀ ਭੇਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ।" ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅੰਨ-ਭੋਗ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਫਲ ਜਾਂ ਸ਼ੰਖ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਅਰਘਯ ਦੇਵੇ। "ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ! ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ।" ਫਿਰ, ਨਵਾਂ, ਸੁਥਰਾ ਘਿਉ ਜਾਂ ਤੇਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਾਰਾਇਣ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੇ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਤਾਮੇ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਡੌਲ ਰੱਖੇ ਤੇ ਨੱਬੇ ਧਾਗਿਆਂ ਦੀ ਬੱਤੀ ਰੱਖੇ। ਦੀਵਾ ਜਗਾ ਕੇ, ਘੜਾ ਠੀਕ ਥਾਂ ਰੱਖੇ, ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਸঙ্কਲਪ ਕਰੇ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, "ਜਿਥੇ ਹਵਾ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਇਹ sovereign ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਜੋ ਸਾਲ ਭਰ ਦਾ ਦੀਵਾ ਮੈਂ ਜਗਾਇਆ, ਇਹ ਲਗਾਤਾਰ ਹਵਨ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ। ਫਿਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਕੀਰਤਨ, ਨਾਚ, ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਮਕਥਾ, ਪਾਠ, ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਜਾਗਰਣ ਕਰੇ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ ਤੇ ਆਦਰ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ, ਆਪ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਵਿਦਾ ਲਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਨ ਰਾਤ, ਸਾਲ ਭਰ ਇਹ ਵਰਤ ਨਿਸ਼ਚੈ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੀਵਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਇੱਕ ਪਲਾ, ਜਾਂ ਅੱਧੇ ਜਾਂ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਬੱਤੀ ਚਾਂਦੀ ਦੀ, ਜਾਂ ਅੱਧੀ ਜਾਂ ਚੌਥੀ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਹੋਵੇ। ਘੜਾ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਾਲੇ ਤਾਮੇ ਦਾ ਡੌਲ ਹੋਵੇ। ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤ ਇਹ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ, ਗੁਣਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵੇ। ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਛੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਸਮ ਲਈ ਲਏ। ਸ਼ਾਂਤ-ਚਿੱਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਦੀ ਭੇਟ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਪਿਛਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਾਰਾਇਣ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਬੱਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਤਾਮੇ ਦੇ ਡੌਲ ਤੇ, ਘਿਉ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੇ: "ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਪ ਨਾਸਕ, ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੈਂ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਵਾ-ਮੰਤਰ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਿਉ, ਖੀਰ ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਉੜਾ ਕੇ, ਵਿਛੋਣੇ ਸਮੇਤ ਖਟੀਆ, ਅਤੇ ਗਾਂ-ਬਛੜਾ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਤੇ ਆਦਰ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ, ਇਸ ਦੀਵਾ ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਏ; ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਖਿਮਾ ਮੰਗੇ। ਜਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ, ਜਾਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਸਾਲ ਭਰ ਦੇ ਦੀਵਾ ਵਰਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਬੇਅੰਤ ਦਾਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਜੋ ਨਤੀਜਾ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਲ ਭਰ ਦੇ ਦੀਵਾ ਵਰਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਘਰ-ਵਾਸਤੂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਫਲ ਜੋ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।