ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ, ਉਹ ਦ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਸਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਟਾਪੂਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਭੂਮੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ—ਉਹ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਹਨੂਮਾਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ—ਇਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ—ਉਸਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ 'ਚ ਲਪੇਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਹਾੜ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੰਬਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਰੱਖ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਚੀਕ ਪਏ, "ਹਾਏ! ਇਹ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। "ਇਸਨੂੰ ਛੱਡੋ!" ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ 'ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਬੜੀ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਗਿਆ; ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਕਈ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕਈ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਗਏ; ਕਈ ਪੂੰਛ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਈ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਵੱਜੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕ ਪਲ 'ਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਕਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ। ਕਈ, ਵਾਨਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜਖ਼ਮੀ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲ 'ਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਕਿਸ ਦੈਤ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰਿਆ?" "ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਤੱਕ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵਧਾ ਕੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਆਉਂ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਡਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਦੁੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ, ਦੈਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ, "ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ, ਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ; ਕੋਈ ਵਾਨਰ ਰੂਪ 'ਚ, ਦ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਨੀਤ 'ਚ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ 'ਚ ਲਪੇਟ ਰਿਹਾ ਸੀ।" "ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਪਾ ਕੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਚਲਾਏ। ਪਰ ਜੰਗ 'ਚ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਹਰਾਇਆ; ਕਈ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।" "ਪਰ ਅਸੀਂ, ਆਪਣੇ ਕਈ ਪੁੰਨਿਆਂ ਕਰਕੇ, ਬਚ ਗਏ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਤੇ ਜਖ਼ਮੀ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰੰਦਰ—ਇੰਦਰ—ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜਾਓ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੋ; ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਜੰਗ 'ਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ।" ਇਸ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਦ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਨੂਮਾਨ—ਵਾਨਰਾਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਂਵੀਰ—ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਪਏ, ਸਰੀਰ ਜਖ਼ਮੀ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ; ਹੋਰ, ਡਰ ਕੇ, ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਅਮਰਾਂ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਥੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ—ਵਾਨਰਾਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ—ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਮਹਾਂਵੀਰੋ, ਮੈਂ ਜੰਗ 'ਚ ਜਾਦੂ-ਭਰਮ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ 'ਚ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਸਾਰੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹਨੂਮਾਨ 'ਤੇ ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਭਾਲਿਆਂ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਢਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਤੇ ਜੈਵਲਿਨਾਂ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਮਰਾਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਈ, ਡਰ ਕੇ, ਸੱਕਰ—ਇੰਦਰ—ਦੇ ਦਰਬਾਰ 'ਚ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੌਣ ਵਾਨਰ ਹੈ ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਲੈ ਜਾਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅਮਰ, ਹਥਿਆਰ-ਧਾਰੀ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ?" ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਗਿਰਸ ਦੇ ਮਹਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੁਰਾਸਾਹਾ—ਇੰਦਰ—ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।" ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਮਾਰਿਆ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੇ—ਉਹ ਉਸਦੇ ਸੇਵਕ ਹਨ।" "ਜਿਸ ਨੇ ਲੰਕਾ, ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਅਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਉਸਨੂੰ ਹਨੂਮਾਨ ਸਮਝ।" "ਉਸ ਨੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਮਹਾਂ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਹੈ, ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਸੀ।" "ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਦੇ ਕਈ ਮਹਾਂਵੀਰ ਜੰਗ 'ਚ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਲਈ, ਹਨੂਮਾਨ ਦ੍ਰੋਣ ਲਿਆਉਣ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ 'ਚ ਵੀ, ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਲਈ, ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਦੀ ਦਵਾਈ ਦੇ ਦਿਓ।" ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉੱਥੇ ਆਏ, ਸ਼ਤਰੁਘਨ, ਹਰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।