ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ! ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਦੇਵਤਾ! ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਸਾਬਤ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਯੁੱਧ ਕਰਦਿਆਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੇਰਾ ਵੀਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੂੰ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਬੈਠਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਸ਼ਰਵ! ਤੂੰ ਜੋ ਰਾਮ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤਿਆਰ ਰਹਿ।" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਵਾਨਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੂੰ ਧੰਨ ਹੈਂ, ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ! ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਧਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਘੋੜਾ ਲੈ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਮੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰਾ ਆਪ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਹੈ। ਰਘੁਨਾਥ ਨੇ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਲੇਪ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਭਗਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਕੁਝ ਰੁੱਸਿਆ।'" ਜਦੋਂ ਚੰਡੀਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਰਥ, ਉਸਦਾ ਸਾਰਥੀ, ਸਾਥੀ ਤੇ ਝੰਡੇ—all ਕੁਚੱਲ ਗਏ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, "ਧੰਨ ਹੈਂ ਤੂੰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਨੰਦੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬੈਠੋ।" ਭੂਤੇਸ਼ ਜਦੋਂ ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ। ਇਸ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੀਖਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵੱਲੋਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸਭ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਬਰਛਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਿਆ। ਉਹ ਬਰਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮਤਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਝਟ-ਪਟ ਉਹ ਦਰਦ ਤੋਂ ਉੱਠੇ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਹਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾਇਆ, ਜਿਥੇ ਵੱਡੀਆਂ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਸਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਸੱਪ ਨੂੰ ਛੁਟਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਬਣਾਈ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ—ਯੁੱਧ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾ, ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ! ਇਸ ਗਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ ਗਈ ਗਦਾ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਦਾ ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਈ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਦਾਸ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਮਾ ਪਤੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਰਾਜ ਨੇ ਵੱਡਾ, ਕਈ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਲ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ। ਉਹ ਦਇਆਲੂ, ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਜਕੜ ਕੇ ਵੱਜਾ। ਪੱਥਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਪੂੰਛ ਦੀਆਂ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨੰਦੀ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਚੰਦਰਮਾ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਮਹੇਸ਼ ਜੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਹਰ ਵਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਧੰਨ ਹੈਂ ਤੂੰ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ! ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਦਾਨ, ਯਗ, ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੌਖੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ! ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।" ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਹੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ! ਫਿਰ ਵੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੀਰਤਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।'" "ਇਹ ਪੁਸ਼ਕਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੀ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਏ ਹਨ। ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਵਿਰ ਵੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਡਿਗੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਕੁਝ ਬੇਹੋਸ਼ ਹਨ, ਕੁਝ ਡਿੱਗੇ ਪਏ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" "ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਵੇਂ ਕਿ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਪ੍ਰੇਤ, ਵੇਤਾਲ, ਭੂਤ, ਕੁੱਤੇ, ਗਿੱਦੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਚੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ, ਨਾ ਹੀ ਖਾਵਣ।" "ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਡ੍ਰੋਣ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਉਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੜੀਆਂ ਲਿਆ ਕੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਇਸ ਦਰਮਿਆਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਡ੍ਰੋਣ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜੜੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੈਥੋਂ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਉਹ ਪਹਾੜ ਲੈ ਆ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਡਿੱਗੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।