ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਰੋਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਸੋ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜ਼ਿਰਹ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਚੂੜਾ ਵੀ ਟੁੱਟ ਕੇ ਵਿੱਖੜ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ, ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਰਥ ਵੀ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਣ ਗਿਆ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ। ਫੇਰ ਰਾਜਾ ਦੂਜੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਭਾਰਤ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਭੌਰੇ ਵਾਂਗ ਲਗਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਞ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, "ਜਦ ਤੱਕ ਮੈ ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਬਚਣੀ ਅਸਾਨ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਹ ਤੀਰ ਹੀ ਤੀਰ ਵਿਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਣਗਿਣਤ ਹਾਥੀ ਕੱਟੇ ਗਏ, ਘੋੜੇ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਰਥਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੂੜੀਆਂ ਤੇ ਰਾਖ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਉਂਦੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਕਈ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਵੱਖ ਹੋਏ ਹੱਥ, ਉੰਗਲੀਆਂ 'ਚ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਲਗਾਈਆਂ ਲਾਵਣੀਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਏ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਕਛੂਏ ਦੇ ਖੋਲ ਵਾਂਗ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਲਿਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਇੰਝ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜੋਗਿਨੀਆਂ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੀ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਮਾਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਾ ਰਹੀਆਂ, ਲਹੂ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਹੱਸਦੀਆਂ ਤੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ। ਉਥੇ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਲੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਝੰਝਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਸ਼ਿਵਾਵਾਂ ਵੀ ਡਿੱਗਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮਾਸ ਖਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਗਏ। ਜੋ ਪਾਪੀ ਜੋਗਿਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾਧੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਇਹ ਹੌਲਨਾਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਰਥ-ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਵੀ ਪੁਸ਼ਕਲ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੋਤੀ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਮੈਦਾਨ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਛਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਮਰਪਰਨੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਭ ਵੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕਿੰਸੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੜ੍ਹ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਜ਼ਿਰਹ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਜ਼ਿਰਹ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ, ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਭਾਰਤ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਤਾਂ ਤੀਰ ਤਾਣ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਚੜਾ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਚਲਾ ਕੇ ਵੈਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾਇਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ—ਇਹ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਸਰਵੋਚ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵੇਖ।" "ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਉਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸੁਣ, ਜੋ ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਪਾਪ ਨਾਸਨੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬਦਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੰਗ-ਭੂਮੀ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਨਾ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਨਰਪਤੀ।" ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਤਾਣੇ। ਉਹ ਤੀਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਰਾਮ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਖਾ ਤੀਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਵੱਲ ਚਲਾਇਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਚੌੜੇ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਸੀ। ਉਹ ਤੀਰ, ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਦੂਜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੱਧ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਤਾਂ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਭੜਕਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜਦ ਰਾਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਲੋਕ ਚੀਕਦੇ ਤੇ ਭੱਜਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ, ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਜਦ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਨੁਮਾਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।