ਜਿੱਤ ਲਈ, ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰਾ ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰ ਲੈਣ, ਅਤੇ, ਸਤ੍ਰੁਘਨ, ਤੂੰ ਇੱਕਲਿਆਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨਾਲ ਲੜ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇਗਾ, ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਰੂਪ ਫਿਰ ਤੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਘੋੜਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਲੈ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਭਰਾ ਸਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਯੋਗਿਨੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਦਭੁੱਤ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਤ੍ਰੁਘਨ ਅਜੇਹਾ ਅਜੈਯ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਵਿਰੋਧੀ ਸੰਘਾਰਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਯੋਗਿਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਸਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਸੁਹਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ, "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!", ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਗਮਨ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਵਜੀਣਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰਾਂ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਘੋੜਾ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਘਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰਤਨ-ਜੜੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ। ਹਰੇਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਣੇ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰ ਸਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਨਾਲ ਵਧ ਜਾਂਦੀ। ਹਰੇਕ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸੁਹਣੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਲਾਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੀ ਜਾਪਦੀ। ਹਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਖੇਡ-ਪਹਾੜ ਸਨ, ਜੋ ਅਜਿਹੇ ਦਿਸਦੇ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਮੋਰ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹੋਣ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੰਸ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮਾਨਸਾ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ। ਉਥੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਦੀ ਕਲਾਵਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ, ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਾਜ ਦਾ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੂਰਮਾ, ਰੁਕਮਾਂਗਦ, ਵਣ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੈਜਬੰਦਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਦੀ ਛਣ-ਛਣ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ—ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਛੇਵਾਂ ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ। ਉਥੇ, ਚੰਪਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੇ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਲਪ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ। ਆਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਝੁਕੇ ਹੋਏ, ਅਨੇਕਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਨਾਗ, ਪੁੰਨਾਗ, ਸ਼ਾਲ, ਤਾਲ, ਤੇ ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਸਨ। ਕੋਇਲਾਂ ਦੀ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਮਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਮਧੂਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਦਾਦੂਨ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਕਰਨਿਕਾਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ, ਅਤੇ ਕੇਤਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲਾਤ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੰਕੋਚਤ, ਪਰ ਚੁੰਘੀਆਂ-ਚੁੰਘੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੁਝ ਨੇ ਨਾਚ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੇ ਗੀਤ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਚਤੁਰ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਹੋਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਭੌਂਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹਿਆ; ਅਤੇ ਕਲਾ-ਪੂਰਨ ਗਲੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫੁੱਲ ਚੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ; ਕੋਮਲ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਰੁਕਮਾਂਗਦ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਘੋੜਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਲੇਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਾਲ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਅਤੇ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਜੋਬਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਦੇ ਦਾਗਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹੋਠਾਂ ਤਾਮੇ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਦੰਦ ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਮੋਹਣੀਆਂ, ਕਿਹਾ: "ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਮਹਾਨ ਘੋੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਲੇਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਨ੍ਹਾ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ? ਤੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਇਹ ਲੈ ਲੈ।" ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੇਡੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਨੇ ਘੋੜਾ ਇੱਕ ਕਮਲ-ਵਾਂਗ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਲੇਟ 'ਤੇ ਲਿਖੇ ਸਪਸ਼ਟ ਅੱਖਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ: "ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਅਤੇ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਣਾਦਰ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼ਾ ਰਤਨ-ਮੁਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ—ਮੇਰੇ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਪਿਤਾ ਜਨਕ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ ਕਰਣ, ਪਰ ਇਸ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਸੈਨਾ stable ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੀਰਮਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਭਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।