ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਅਸਲੀ ਯੋਧੇ ਕਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਅਹੰਕਾਰੀ?" ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਣਗੇ। ਉਹ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, "ਸ਼ੋਰ ਨਾ ਮਚਾ, ਦੁਰਾਚਾਰੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਮ ਦਾ ਸੇਵਕ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਯੋਧੇ ਤਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਗੁੰਜਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਪੁਸ਼ਕਲਾ, ਜੋ ਕਿ ਬੜਾ ਭੀੜਾ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬਰਛੀ ਮਾਰੀ। ਪਰ, ਜਦ ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਾਦੂਈ ਬਰਛੀ ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਵੱਲ ਆਈ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬਰਛੀ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ; ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਬਰਛੀ ਟੁੱਟਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਲੋਹੇ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਲਿਆ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੋਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕੇ ਖੰਡ-ਖੰਡ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲਾ, ਰਾਘਵ ਦਾ ਸੇਵਕ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਰਪ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਲਾਲੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੋਹਕ ਗੁਣ ਵੈਸ਼ਨਵ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਦਾ ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਦੇ ਦਿਲ ਤੇ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਗਦੇ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪੁਸ਼ਕਲਾ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਕੰਬਦਾ ਤੇ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਆਸਣ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਉਗ੍ਰਦੰਸ਼ਤ੍ਰਾ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤ੍ਰ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਲੈ ਲੀਆਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਧੰਨ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਖਸ਼ਸ; ਤੇਰੀ ਵੀਰਤਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੱਡੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਦੇਖ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੀਰ ਮਾਣਦੇ ਹਨ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉਡਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਨੇ ਇੱਕ ਭੀੜਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਜਦ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼, ਦਿਲ-ਚੀਰਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ, ਆਪਣੇ ਡੰਡੇ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਤੀਰ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਮਨ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਆਸਣ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸ਼ਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ, "ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਡਿੱਗਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਦੁਰਮਤ ਵਾਲੇ?" "ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਦਸ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਦੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਦੰਦ ਪੀਸਦਿਆਂ, ਮੁੱਕਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੁੰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਮੁੱਕਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਪੁਸ਼ਕਲਾ, ਜੋ ਉੱਚ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਾਣੂ ਸੀ, ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਵਾਛੇ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ; ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜ੍ਹਤ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਨੋਕਾਂ ਵਾਲਾ, ਭੈੜੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਲੱਗਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜਦਾ ਹੈਂ, ਦੁਰਮਤ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਹਨੁਮਾਨ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਘੋੜੇ ਚੋਰਨ ਵਾਲੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਹਲਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਕੁਝ ਇਕੱਠੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਹੋਰ ਭੱਜ ਗਏ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਹਲਕਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜ੍ਹਤ। ਬਹੁਤ ਭੀੜੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉੱਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਵੱਖ, ਟੁੱਟੇ, ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ। ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਚੀਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਨੁਮਾਨ, ਵੱਡਾ ਵੀਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇधर-ਉਧਰ ਭਟਕਦਾ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਰਥ ਜਾਂਦਾ, ਉੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਵੱਜਣ ਲਈ ਆਉਂਦਾ, ਬੰਦਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ। ਜਦ ਰਥ ਵਿੱਚ ਭੀੜ ਹੋਈ, ਤਦ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਭੈੜਾ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨੁਮਾਨ ਵੱਲ ਆਇਆ।