ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਵਚਨ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਵਚਨ ਲਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਉਚਾਰਿਆ। ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣੋ ਜੋ ਸ਼ੌਰਯ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੇ ਧਾਰਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾਲ ਲਚਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਚਿਹਰਾ ਬੇਤਰਤੀਬ ਅਤੇ ਵਾਲ ਬਿਕਰੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਨਾਂ ਮਾਰ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਆਵੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕੁਆਰੀ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਖੇ ਜੁਝਦੇ ਸੈਨਿਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਡਿਗਣ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣੋ—ਜੇ ਮੈਂ ਝੂਠ ਬੋਲਾਂ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਂ ਰਾਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਸੱਚ ਕਰੇਗੀ।” ਪੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ੌਰਯ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਲਿਆ। ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਚੁੱਪ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਕੁਕਰਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਲੱਕ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਗਾਂ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਚੁਹੜਿਆਂ ਦੇ ਕੂੰਏ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਮੁੜ ਜਾਵਾਂ।” ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ: “ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸਦਾ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਜੜਾਊ ਮਕੁਟ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਰਾਮ, ਜੋ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਮਾਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਹਾਂ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਸੱਚ ਹੋਵੇਗਾ।” ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਪੂੰਝ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਪੂਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕਾ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਰਾਘੁਨਾਥ ਅਤੇ ਜਾਨਕੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੇਰਾ ਇਹ ਬਚਨ ਝੂਠ ਨਿਕਲੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਰਾਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਧ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਦਿਰਾ ਪੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਰਕ ਤੇ ਛੂਹਣ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਨਾ ਕਰਾਂ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ।” ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਵਚਨ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਥੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਸਭ ਸਾਮਨੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!” ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਜੀ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਚਨ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ, ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਪਾਪ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ।” ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਇਹ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਧੰਨ ਹੋ, ਰਾਘਵ ਜੀ ਦੇ ਭਰਾ! ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਮਧੂ ਪੁੱਤਰ, ਲਵਣਾਸੁਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਕਲੇਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੂਜਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ? ਤੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਰ ਪਏ। ਫਿਰ, ਸੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਜਦ ਉਹ ਪਹੁੰਚੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਗੰਭੀਰ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, ‘ਜੋ ਵੀਰ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਣ। ਮੈਂ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ; ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਾ ਗਵਾਓ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਘੋੜਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦਾ ਘਨਿਸ਼ਟ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ, ਜੋ ਅਤਮਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਉਹ ਰਾਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ? ਤੇ ਉਸਦਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਲਈ ਬਦਲਾ ਲਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠਦੇ ਹੋਏ ਬੁਲਬੁਲੇ ਵਾਲਾ ਲਹੂ ਪੀਵਾਂਗਾ।’” ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ, ਜੋ ਸ਼ੌਰਯ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।