ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਧਰਮਰਾਜ ਦੀਆਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਪੁੰਨਈ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।” ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਜੋ ਪੁੰਨ ਜਨਕ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਜਨਕ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਜੀਵ ਤੁਰੰਤ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟ ਗਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਹਾਡੀ ਦਯਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਸੀਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਰਕ ਦੀ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ ਤੇ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।” ਨਰਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਆਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਯਾ ਰਖਦੇ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਨਕ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਯਾ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਕਿਨਾਸ਼ਾ, ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਧਰਮਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਮੈਂ ਇਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਦੱਸੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਜਨਕ ਨੂੰ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਪੁੰਨਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਤੂੰ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਵਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਕੀਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ, ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਪੁੰਨਈ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੂੰ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ। ਇਕ ਵਾਰ, ਤੂੰ ਇਕ ਗਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ ਜਦ ਉਹ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਝਲਕ ਵੇਖੀ। ਹੁਣ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪੁੰਨਈ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਵੈ-ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਰਘੁਨਾਥ, ਜੋ ਦਯਾ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ? ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਦਯਾ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵੇਖ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵ ਰਥ 'ਚ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।” ਇਸ ਲਈ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ, ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਜਦ ਗਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ?” ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦੀ, “ਹਰ ਰੋਜ਼, ਵ੍ਰਤ ਧਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਰਾਉਣ ਲਈ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜੌ ਖਵਾਏ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਗਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੋਂ ਉੱਪਲੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰੇ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਜੌ ਦੇਵੇ। ਜਦ ਗਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਏ, ਤਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਪਾਣੀ ਦੇਵੇ; ਜਦ ਉਹ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਉਥੇ ਬੈਠਾ ਰਹੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੱਖੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰੇ ਤੇ ਜੌ ਖੁਦ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।” ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਤੰਭਰਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜੌ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ, ਮੱਖੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜੌ ਖਵਾਉਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ, ਤੇ ਗਾਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਰਦੀ ਰਹੀ। ਇਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕਦਾ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚੋਂ, ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਆਇਆ ਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢਿਆ; ਗਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰੋਇਆ, ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਬੋਝ ਹੇਠ ਪੀੜਤ। ਰਾਜਾ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ—ਗਾਂ—ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸੋਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਬਾਲੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਹੋਈ ਗਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ। ਰਤੰਭਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਗੁਰੂ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਅਚਾਨਕ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇਕ ਸਿੰਘ ਆਇਆ ਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਪਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੇ ਮੇਰੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ?” ਇਹ ਬੋਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਉਪਾਏ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ, ਤੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਰੀਤਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਪ, ਉਪਵਾਸ, ਦਾਨ, ਵ੍ਰਤ, ਸਯਮ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਪਾਪ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਦੋ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ: ਗਾਂ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਕ, ਧਰਮ, ਦਯਾ, ਗਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਾ, ਤੇ ਪਾਪ-ਪੁੰਨ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਸਬਕ ਸਿੱਖੇ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।