ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਆਦਿਤ੍ਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਝਲਕਾਂ ਵੀ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਇਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਸ ਦਾ ਛਾਤੀ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਅਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਸੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਆਨੰਦ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਦਲ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਅੰਤ ਪਵ੍ਹੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲੋਂ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲੀ ਜਟਾ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਨਰ-ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਟਾ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਦਲ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ; ਪਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅਛੁੱਤ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੈਤ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦੈਤ ਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚੀ ਅਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਪਰ ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਤਲਵਾਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜੰਘ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਪਾਪ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ, ਦੈਤ ਰਾਜ ਤੁਰੰਤ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਨਰ-ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਤਿੱਖੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤ ਰਾਜ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਨਿਹਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਮਹਾਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੱਖੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਪਹਿਨ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਲਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਭੈਬੀਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਪ੍ਰਚੰਡ ਤੇ ਸਭ ਪਾਸੇ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਲੋਕ ਮਾਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਦੈਵੀ ਮਹਿਲਾ, ਸੁਵਰਨ ਵਰਣ ਵਾਲੀ, ਹਰ ਕਲੇਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਨਾਰਾਇਣੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜੋ ਨਿੱਤ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਸੂਕਤ ਪਾਠ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਿੰਤਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਰ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਦੈਵੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਰੀ ਦੀ ਅਰਧਾਂਗਨੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ: "ਹੇ ਮਾਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਦੇ।" ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।" ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਦੈਤ ਰਾਜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਕ੍ਰੋਧ ਛੱਡ ਬੈਠਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਦਇਆ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਨਰਮ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ "ਵਿਜੈ! ਵਿਜੈ!" ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਅਦਭੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਤੇਰਾ ਤੇਜ, ਅੱਗ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਤਿੱਖਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ, ਨਾ ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇਜ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਪਤਝੜ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਜਟਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤਮਈ, ਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਬਿਜਲੀਆਂ ਵਰਗਾ ਜੋਸ਼ੀਲਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ, ਜੋ ਵੱਖ ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਕੰਗਣ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕਾਮਧੇਨੁ ਦੇ ਫਲਦਾਇਕ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਚਾਰ ਨਰਮ, ਦੈਵੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥੇਲੀ ਜਵਾਕੁਸੁਮ (ਗੁਲਹੜਾ) ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਗਦੀਆਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਖ ਅਤੇ ਚਕਰ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵਰ ਅਤੇ ਅਭੈ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਨਰ-ਸਿੰਘ ਦੀ ਜੋਤੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਛਾਤੀ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਗਲਿਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਾਂਏ ਪਾਸੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਇਕਤ੍ਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਰ-ਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਖੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੈਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਨ ਕਰਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਰ-ਸਿੰਘ ਦੀ ਦੈਵੀ ਦੀਵਿਆਂ ਤੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਰੂਪ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।