ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ—ਪੁਸ਼ਕਲ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗ—ਆਪਣੀਆਂ ਤਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਨ ਕੋਈ ਤੰਤੂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਨ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲਕੜੀ ਦੀ ਚੀਕ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ; ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁਮਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਦਭੁਤ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਰਥ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਥ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੰਗ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਸੰਭਲ ਗਿਆ। ਚਿਤ੍ਰਾਂਗ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਦੇਖ ਕੇ ਕਾਫ਼ੀ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਸਮੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਰਥ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਵੀ ਬਲ ਦੇਖ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੱਚੇ ਯੋਧੇ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਉਸ ਤੀਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਆਪਣਾ ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਧਵਜ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਪਤੰਗੇ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਜੇ ਮੁੜ ਸੰਭਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫੇਰ, ਰਥ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਘੁੰਮ ਗਿਆ। ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਇਹ ਕਲਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਰਥ, ਸਾਰਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਵੈਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਪਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਜਾ ਰਥ ਲਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਸ ਰਥ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਕ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਲ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਤੀਰ ਚਲਾਏ; ਉਹ ਤੀਰ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਕ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵੱਲ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਕ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਗਏ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸਨਕਲਪ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਤੇਜ਼ ਸਨਕਲਪ ਸੁਣ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਾਸਤੇ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ। ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਸਤਿ-ਸਤੀ ਨਾਰੀ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕੀਤਾ—ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਚਨ ਹੈ।" ਇਹ ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਬੋਲਿਆ, "ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਜੋ ਸਨਕਲਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਵੀ ਮਹਾਨ ਸਨਕਲਪ ਸੁਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਅੱਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੌਤ ਦੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਨਾ ਕੱਟ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਸੁਣ, ਹੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਤੋੜਿਆ, ਜਾਂ ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਚਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਵਚਨ-ਭੰਗ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਤੁਰਕਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਬਚਨ ਬੋਲੇ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਲਈ ਮੌਤ ਸਮਾਨ ਸਨ: "ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਹੋਣ। ਜੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਰੀ ਵੱਲ ਕਦੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਲਯਾਗਨੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਤੀਰ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਕ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਕ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਤੇ ਤੀਖਾ ਤੀਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੀਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਿਰ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਕ ਦੀ گردਨ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਾਂਗ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਕ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਚੀਕ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਉਸ ਦਾ ਉੱਤਮ ਸਿਰ, ਜੋ ਮੋਰ ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਚੰਨ ਦੀ ਚਕ੍ਰਾ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੋਵੇ।