ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਮਰਦ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣਾਈ ਜਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਝਲਕ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਹਾਂਸ਼ੂਰ ਯੋਧੇ, ਮੋਹਲਤਾਂ ਅਤੇ ਕੁੰਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਹਥੀਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਠ ਕੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸਨ, ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛੇੜੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਜੰਗ ਇਤਨੀ ਭੜਕ ਗਈ ਕਿ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਕਤੀਆਂ ਚੀਰ ਦਿਤੀਆਂ ਗਈਆਂ; ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰ ਰੱਖੇ। ਸੁਕੇਤੂ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਧਵਜ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਹੋਰ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਣਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਤੀਰ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਕੇਤੂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਅਚੰਭਤ ਕਾਰਵਾਈ ਦੇਖ ਕੇ ਯੋਧੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਹੁਣ, ਧਨੁਸ਼, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਤੋਂ ਵਿਹੁਣ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਕੇਤੂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗਦਾ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਵੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਗਦਾ-ਯੁਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਸੋਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਗਦਾ ਫੜੀ। ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਕੇਤੂ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਗਦਾ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ ਸੀ। ਪਰ, ਗਦਾ ਲੱਗਣ ਤੇ ਵੀ, ਸੁਕੇਤੂ ਡਿੱਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਤੇ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ। ਇਸ ਤੇ, ਮਹਾਂਸ਼ੂਰ ਸੁਕੇਤੂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਤੂੰ ਅਸਲ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਇੱਕ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਲਹੂ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਭੜਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ-ਸਮਾਨ ਗਦਾ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਸੁਕੇਤੂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਦੋਵੇਂ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਗਦਾ-ਯੁਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਦੋਵੇਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਨਾ ਕੋਈ ਹਾਰਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਮੋਢਿਆਂ, ਦਿਲ ਤੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਸ਼ੂਰ ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਉਚੱਕ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵੱਜਣ ਲਈ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਦੇ ਦੇਖ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਭਰਾ ਵੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੇ ਹੱਥੋ-ਹੱਥ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕਤਾ ਦਿਖਾਈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਭਰਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਕਰਣ ਲੱਗਾ। ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੂਜੇ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਉਚੱਕ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਕੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸਖਤ, ਤੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਚਪਟਾਂ ਭਿਆਨਕ, ਦੋਵੇਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਠ ਕੱਟਦੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ। ਮੁੱਕਾ ਮੁੱਕੇ ਨੂੰ, ਦੰਦ ਦੰਦ ਨੂੰ, ਵਾਲ ਵਾਲ ਨੂੰ, ਨਖ ਨਖ ਨੂੰ ਵੱਜੇ; ਦੋਵੇਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਭਰਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਸੌ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਫਿਰ ਹੱਥੋ-ਹੱਥ ਜੰਗ ਕੀਤੀ—ਪੈਰ ਪੈਰ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਛਾਤੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ ਮੂੰਹ ਨਾਲ। ਦੋਵੇਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ: "ਧੰਨ ਹੈ ਰਾਜਾ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ, ਧੰਨ ਹੈ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਛੋਟਾ ਭਰਾ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚਿਤਰੰਗਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੀਤਰੇ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਮਹਾਂਸ਼ੂਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੂਰ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਪੰਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਯੋਧੇ, ਮੋਹਲਤਾਂ ਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ, ਦੰਦ ਕੱਸ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਪਏ ਸਨ। ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਵੀ ਲੜਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਰਤਨ-ਸਜਾਏ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪੀੜਦਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਕੰਦਾ ਤੇ ਤਾਰਕਾ ਦੀ। ਪੁਸ਼ਕਲਾ, ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲਾ, ਜਲਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਜੋੜ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿਤਰੰਗਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੱਜਿਆ। ਚਿਤਰੰਗਾ ਨੇ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਸ਼ੂਰਾਂ ਦੀ ਜੰਗ, ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਰਹੀ।