ਸੁਭਾਉ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਯੁੱਧ ਵਿਧੀ ਇੰਨੀ ਅਚਾਨਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ ਕਿ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫੌਜ, ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਸੁਕੇਤੂ ਅੱਗੇ ਮੋਹਰੇ ਤੇ ਸੀ, ਚਿਤ੍ਰੰਗਾ ਗਰਦਨ 'ਤੇ, ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਪੱਖਾਂ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਸੁਭਾਉ ਆਪ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਫੌਜ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾ ਸੀ, ਜੋ ਚਾਰੇ ਵਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਧੀਵਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਧੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਰਚਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਿਧੀਵਤ ਤੇ ਉੱਤਮ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਧੀ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ। ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਘਨੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੜੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਗੱਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਸੁਮਤੀ, ਇਹ ਦੱਸ ਕਿ ਮੇਰਾ ਉੱਤਮ ਘੋੜਾ ਕਿਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ? ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਾਂ। ਇਹ ਤਾਕਤਵਰ ਫੌਜ, ਜੋ ਚਾਰੇ ਵਰਨਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਜਾਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਸਕਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਰਾਜਨ, ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੁਭਾਉ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣੂ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸਦਾ ਉਸਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਛੇਵੀਂ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਦੀ ਹੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਕਿਤੇ ਵੀ ਇਸਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਚਾਰੇ ਵਰਨਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਯੋਧੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਰਾ ਦੇਣਗੇ।" ਸੁਮਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸੁਭਾਉ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਅੱਜ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਧੀ ਦੇ ਪੱਖਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਯੋਧੇ ਤੋੜਨ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਤੋੜ ਸਕੇ, ਉਹੀ ਵੀਰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੇ। "ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਕਮਲ ਸੰਕਲਪ ਵਾਲਾ ਦੰਡ ਲੈ ਲਵੇ," ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੇ ਉਹ ਦੰਡ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸਕੇ। ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ: "ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਤੋੜਾਂਗਾ। ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਧੀ ਤੋੜੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੋੜਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲੇਗਾ?" ਤਦ ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ; ਰਿਪੁਤਾਪ, ਨੀਲਰਤਨ, ਉਗ੍ਰਾਸ਼੍ਵ ਅਤੇ ਵੀਰਮਰਦਨ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਸਭ ਨੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪ, ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ, ਅਨੇਕਾਂ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨੂੰ ਪਰਖਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਾਂਗ ਉਬਾਲ ਖਾਂਦੀਆਂ, ਨਾਸ਼ ਲਈ ਉਤਸ਼ੁਕ ਸਨ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਰਣਭੇਰੀਆਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਸਭ ਪਾਸੇ ਰਣਭੇਰੀਆਂ, ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਘੋੜੇ ਹਿਨ੍ਹਿਨਾਉਂਦੇ, ਹਾਥੀ ਗੱਜਦੇ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਯੋਧੇ "ਹੁੰ ਹੁੰ" ਕਰਕੇ ਗੂੰਜਦੇ। ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਕਈ ਜਣੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ "ਕੱਟੋ! ਛੇਦੋ!" ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ, ਜੋ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸੁਕੇਤੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਜਾਣ, ਜੋ ਜਨਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਰਾਮਚੰਦ੍ਰਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਜਾ ਕੇ ਯਮਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਕੇਤੂ ਤੁਰੰਤ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਟ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਤੀਰ ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਛਾਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੋਕਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮੀਨਿਧਿ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਤੋੜੀ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਛੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰ ਸੁਕੇਤੂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ। ਉਹ ਤੀਰ ਸੁਕੇਤੂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੀਰ ਕੇ, ਖੂਨ ਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸੁਕੇਤੂ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੀਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਨੇ ਵੀ ਵੀਹ ਤੇਜ਼, ਵਕਰੀਆਂ ਨੋਕ ਵਾਲੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ 'ਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੀਲੇ ਹੋਏ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਖਿੜੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਬੇਅੰਤ ਤੀਰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਹੋਰ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਫਰਕ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਹਲਕੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਬੇਹੱਦ ਸੀ। ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।