ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਯੋਧੇ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਪਹਾੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹਵਾ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਐਸੇ ਵੇਲੇ, ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਮਕ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਵਜ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਵਜ੍ਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਧੂੜ ਬਣਾਉਂਦਿਆਂ, ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਆ ਡਿੱਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ। ਵੱਡਾ ਵਿਰੋਧੀ ਹੀਰੋ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਲਮੰਦ ਰਥਚਾਲਕ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਪਰਾਜਿਤ ਹੋ ਕੇ ਭਜ ਗਏ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੋੜ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੁੜ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਨਾ ਹੋਈ, ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਈਆਂ—"ਵਧਾਈ ਹੋ! ਵਧਾਈ ਹੋ!" ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਅਕਲਮੰਦ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਮਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਕਿਰਤਾਂ ਦੱਸੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਲੈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕਿੰਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਲਈ ਆਏ। ਉਸ ਨੇ ਫੇਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰਾ ਵੀਰ ਦਮਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕਿਵੇਂ ਜੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ? ਕਿਸ ਯੋਧੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ?" ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਲਹੂ-ਲਹੂ ਹੋਏ ਸਨ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਰਾਜਾ ਜੀ, ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਰਘੁਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਫਿਰ, ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਇਆ; ਉਸ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।" "ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ; ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।" "ਹੁਣ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਦ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਤੁਹਾਡਾ ਹੀਰੋ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੋੜ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਕੰਬ ਰਹੇ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੋਠ ਕੱਟਿਆ, ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਈ। ਉਹ ਫੌਜ ਦੇ ਸੇਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਸੇਨਾਪਤੀ, ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ। ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਈ।" "ਅੱਜ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦਿੱਤਾ—even ਜੇ ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ ਹੋਵੇ।" ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੇਨਾਪਤੀ ਨੇ ਸਾਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਖੁਦ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੂਚਨਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਦੁਸ਼ਟ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਸੇਨਾਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਬਹੁ—ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ—ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ, ਦੇ ਪਾਸ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਫੌਜ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ-ਭਰੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧੀ। ਫੌਜ ਦੀ ਭਾਰੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ; ਜਦ ਫੌਜਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਢੁੱਕੀਆਂ, ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਸੁਕੇਤੁਸ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਭਰਾ, ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਿਆ। ਚਿਤਰੰਗਾ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਸਭ ਰੂਪਾਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧਿਆ, ਮਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ। ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਅਸਧਾਰਣ ਜੰਗ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਭਰਾ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਵੀਰ, ਵੱਡੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਧਨੁਰਧਰ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਰਾਜਾ ਸੂਬਹੁ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੱਖ ਜੰਗ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼, ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਮਨ ਨੂੰ, ਰਥ 'ਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਖ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਢੁੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਲਕੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਦਮਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੋਸ਼ 'ਚ ਆਇਆ। ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਪੁਸ਼ਕਲਾ ਇਥੋਂ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਉਹ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਬਹੁ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਦਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰਥ 'ਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਸੇਨਾਪਤੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੀ ਕਲਾ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਕ੍ਰੌਂਚਾ ਨਾਮਕ ਯੁੱਧ-ਵਿਧੀ ਬਣਾਓ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਲਈ ਜੰਗ 'ਚ ਹਰਾ ਦੇਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਈ ਆਉਣ ਦਿਓ।