ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਆਪਣੇ swami ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਲਕ, ਦਮਨਕਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੀ ਅਣਮਾਪ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ!" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜਦ ਮੇਰਾ ਸੇਵਕ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਘੋੜਾ ਚੜ੍ਹੇ? ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।" ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ, "ਮਾਲਕ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣੋ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇਗਾ: ਮੈਂ ਦਮਨਕਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਦਮਨਕਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪਾਪ ਮਿਲੇ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮਚੰਦਰ ਦੇ ਚਰਨ-ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਮਧੁਰ ਰਸ ਨਹੀਂ ਚੱਖਿਆ। ਜੇ ਮੈਂ ਦਮਨਕਾ ਨੂੰ ਨਾ ਹਰਾ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਮਿਲੇ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਮੰਨ ਕੇ ਵੀ, ਉਸਦੇ ਖਿਲਾਫ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਉਹ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਅੱਜ, ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਛਾਤੀ ਛਿਦਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ੋਭਾ ਪਾਏ।" ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਜੰਗ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਕਮ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਜਿਥੇ ਦਮਨਕਾ—ਹੀਰੋਈਕ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ—ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਚਲ ਪਿਆ। ਦਮਨਕਾ ਨੇ ਵੀ, ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਪੁਸ਼ਕਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੋਹਰੇ ਵਧਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵਾਂਗ, ਜੰਗ ਲਈ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆ ਗਏ। ਪੁਸ਼ਕਲ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਮਨਕਾ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਜਿਸਨੇ ਜੰਗ ਦਾ ਵਚਨ ਲਿਆ, ਭਯਾਨਕ ਭਾਰਤਪੁਤ੍ਰ ਪੁਸ਼ਕਲ—ਉਸਨੂੰ ਤੂੰ ਜਾਣ, ਹੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ!" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨ-ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਭੌਰੇ ਵਾਂਗ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾਵਾਂਗਾ; ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ!" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਨਕਾ—ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕਰਤਾ—ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਨਿਡਰਤਾ ਨਾਲ ਬੜੀ ਲਚਕਦਾਰ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਦਮਨਕਾ, ਸੁਬਾਹੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਨ ਲੈ, ਜਿਸਦੀ ਪਿਤਾ ਭਗਤੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦਾ ਰਥੀ ਹੈ। ਜਿੱਤ ਤਾਂ ਭਾਗ ਦੇ ਹੱਥ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸਜਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦਮਨਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਗਏ। ਉਹ ਤੀਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਨਾ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਚਿਮੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਟਕਦਾਰ ਰੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਧਾਤੂਆਂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ, ਸਵਾਰ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਰਥ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾ ਨਾਲ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬਹਾਦਰੀ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਜੰਗ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ—ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕਰਤਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲ ਪੀ ਕੇ, ਅਗਨੀ-ਅਸਤਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜਦੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਆਕਾਰ ਦੀਆਂ ਧਨੁਧਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਸੜਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਭੱਜਦੇ ਹਨ; ਰਥ, ਆਪਣੀਆਂ ਜੋਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਠ, ਜੋ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ। ਕੁਝ ਥਾਈਂ ਹਾਥੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਘੁੜਸਵਾਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਛੱਡੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸੜੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਮਨਕਾ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵਰੁਣ-ਅਸਤਰ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਵਰੁਣ-ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵੜੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਫੌਜ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਰਥ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ, ਪਾਣੀ-ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਹੁਣ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਓਲੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵੜ, ਕੰਬਦੀ, ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਦ ਪੁਸ਼ਕਲ, ਭਾਰਤਪੁਤ੍ਰ, whose eyes were red with rage, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਵਾਯੁ-ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਾਯੁ-ਅਸਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਹਵਾ ਚੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹਾਥੀ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਘੋੜੇ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ, ਹਵਾ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਭੂਤ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਏ ਹੋਣ। ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਪರ್ವਤ-ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।