ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੀਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਚ ਗੜ੍ਹ ਗਏ, ਉਹ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਦਰੱਖ਼ਤ ਦੀਆਂ ਦੱਸ ਸ਼ਾਖਾਂ ਹੋਣ। ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੱਟੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੋਹਣੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੰਘਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਤੀਰ ਯੋਧੇ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਭੇਦ ਕੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭਗਤ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਯੋਧਾ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਬਾਹੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਰਥ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਾਰਥੀ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫੇਰ, ਚਾਰ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤੂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਉੱਚ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਨਵੇਂ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਤੰਤੂ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਉਹ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਤੇਰਾ ਸ਼ੌਰਯ ਅਦਭੁਤ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆ।" ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਮਨ ਨੇ ਦੱਸ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ; ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਰ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਅਤੇ ਪਹੀਏ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਦਿਲ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਨਾਲ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਵਾਹ! ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ!" ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੇਖ, ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਰ ਇਕ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆਇਆ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਅਦਭੁਤ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ!" ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਤੀਰ ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ—ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਦਿਸਦਾ ਤੇ ਅਦਿਸਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਦੋ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਭੇਦਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹਟਾ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਯੋਧਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਹੀ ਵਾਰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ।" "ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਵਾਰ ਤੈਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਨਾ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸੁਣ ਮੇਰੀ ਕਸਮ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ—ਜੋ ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੋ ਵੇਦ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਸਿਰਫ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੂਣੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਨੇ ਛੱਡਿਆ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ, ਸੰਘਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਵੈਰੀ ਨੇ, ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਹ ਤੀਰ, ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਜਾ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਤੀਰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਡੂੰਘਾ ਘੁੱਸ ਗਿਆ; ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੁੱਧ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਆ ਪਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਗਿਆ। ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਵਿਲਾਪ ਹੋਇਆ; ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਓਥੋਂ ਭੱਜ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਵਿਜੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਪੀਸਣ ਲੱਗਾ, ਮੁੱਕੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਹੇਠਲੀ ਹੋਂਠ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਇਕ ਵਾਰ ਚਾਟਿਆ। ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਕੌਣ ਲੈ ਗਿਆ? ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ?" ਉਸਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਦਮਨ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਸਬਾਹੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਤੇ ਘੋੜਾ ਲੈ ਗਿਆ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ ਵੈਰੀ ਦਮਨ ਨੇ ਘੋੜਾ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਗਲ ਫਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਮਸਤ ਹੋਏ ਲਹੂ ਦੇ ਲਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਤੇ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ, ਜਦ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਸੀ। ਮਨੁੱਖ, ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀ ਸਭ ਟੁੱਟੇ ਪਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਫਾਨ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੇ ਦਮਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਅਗਵਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਦਮਨ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਅਸਤ੍ਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਹੈ?" "ਜੋ ਨਿਡਰ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰਾਵੇ, ਉਹੀ ਐਸਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਲ, ਵੈਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਮਨ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਅਜਿਹਾ ਬੋਲਿਆ...