ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸਿਆਣੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ।” ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਧਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, “ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਭਾਲਾ-ਪੱਤਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ?” ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਤਨੇ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਘੋੜਾ ਇਹ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਹੀਰਏ ਦੀ ਫੌਜ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਲੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨੌਕਰ ਭੇਜਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਦਾ ਘੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?” ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, “ਕਿਸ ਨੇ ਲਿਆ, ਕਿੱਥੇ ਲਿਆ? ਕੀ ਇਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ?” ਜੇਕਰ ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਨਮਨ ਨਾ ਕਰੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਯਜਨ-ਘੋੜਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਲਿਆ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਹੀਰਏ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਆ ਕੇ ਘੋੜਾ ਛੁਡਾ ਲਵੇ।” ਨੌਕਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਆਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਵਧੀਆ ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਚਾਰ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਜੁਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਭਰੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੱਜਾਇਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉੱਚਾ ਹੱਸਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਘੋੜਸਵਾਰ, ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ। ਲੱਖਾਂ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਹੀਰਏ ਦੀ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਜਦ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੇਖੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਹਮਣੇ ਵਧਿਆ। ਪੂਰੀ ਬਕਸ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਯੋਧਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਕੰਮ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਚੀਕਦੇ, “ਕੱਟੋ! ਵਿੱਧੋ!” ਪੈਦਲ ਫੌਜੀ, ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ, ਰਥ-ਯੋਧੇ ਅਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ, ਸਭ ਜੰਗ 'ਚ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਘੋੜੇ ਵੀ ਵਿੱਧੇ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਮਨੁੱਖੀ ਖੋਪੜੀਆਂ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇਤਨੇ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ-ਡਰਾਈਵਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਉਥੇ ਲੈ ਚਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਵੱਡਾ ਰਥ-ਯੋਧਾ, ਫੌਜ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ 'ਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਹੀਰਿਆਂ 'ਚੋਂ ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਿੱਧਾ ਵਧਿਆ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਰਥ-ਡਰਾਈਵਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉਥੇ ਲੈ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਬੱਚਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੈ? ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਧੀਆ ਹੀਰਿਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।” “ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ—ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ ਤੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਤੋੜਣ ਆਇਆ। ਹੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਤ ਦੀ ਰੂਪ 'ਚ ਜਾਣ; ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਬੱਚਾ, ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਖਿਡੌਣੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ।” “ਤੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਕਿਉਂ, ਅਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਘੋੜਾ ਛੁੱਟਿਆ? ਹੁਣ, ਬੱਚਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਨ, ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਵਾਲਾ, ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ। ਦਮਨ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਮੈਂ ਘੋੜਾ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆੰਗਣ 'ਚ ਲਿਆ ਆਇਆ। ਅੱਜ ਜੰਗ 'ਚ ਇਹ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ—ਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਲੜ!” “ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਤੂੰ ਬੱਚਾ ਹੈਂ, ਜਾ ਕੇ ਖਿਡੌਣੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ।’ ਹੁਣ, ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਮੇਰਾ ਖੇਡ ਵੇਖ।” ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਾਥੀ-ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਯੋਧਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸੌ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਸੌ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰਪੋਕਾਂ 'ਚ ਡਰ ਪੈ ਗਿਆ। ਸੌ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵੱਜੇ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਾਜ-ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਆਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਤੀਰ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਤੀਰ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲਦੇ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, “ਖੜੋ, ਖੜੋ!” ਆਖ ਕੇ, ਦਮਨ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਦਸ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।