ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਵਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਤਰਸ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਮਾਰਗ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਜਦ ਰਾਜਾ ਰਤਨਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਪਸੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ। ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਭਗਤ ਵਤਸਲ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨਗੇ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਕਈ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਉਸ ਨੇ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, "ਜਦ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਕੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨਗੇ, ਤਦ ਮੈਂ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਹੀ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਰਹੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋ, ਦੁਖੀ ਜਨਾਂ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੰਗਲਦਾਤਾ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਰ ਦੈਨ ਵਾਲੇ, ਦੁਸਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹੋ!" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, "ਅੰਬਰীਸ਼, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਰਾਖੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ।" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਫੰਦਾ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਕਲੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ, ਤੁਰੰਤ ਰਾਖੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।" "ਜਦ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ ਮਗਰਮੱਛ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹੇ ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਹਿਰਦਾ ਸੱਚੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੱਖੀ ਸਵਾਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੱਕਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਮਾਲਾ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਤੀਬਰਤਾ ਕਰਕੇ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਹਾਥੀ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਨਾਸਕ ਬਣ ਗਏ।" "ਜਿਥੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ, ਸਵੈ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਹੇ ਦਿਨੀਅਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਲੱਖਾਂ ਪਾਪ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਓ।" "ਜੇਕਰ ਇਹ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੋ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹਾਂ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਕਦੇ ਨਾ ਭੁੱਲਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ।" "ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲੋ।" ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਈ, ਨਾ ਕੋਈ ਆਨੰਦ ਮਿਲਿਆ।" ਉਹ ਗਾਉਂਦੇ, ਤੁਰਦੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਹੀ ਉਚਾਰਦੇ ਰਹੇ, 'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਓ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ।'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਪੰਜ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ। ਫਿਰ, ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਰਾਜਾ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾ ਕੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਇਕ ਤਿਆਗੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਥੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ-ਧਾਰੀ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿਸ ਪਏ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। 'ਓਮ ਨਮੋ ਵਿਸ਼ਨਵੇ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦਾ ਜਲ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਜਲ ਤੇ ਆਸਨ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਸੌਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਦਿਸਦੇ ਹੋ, ਅੱਜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹੋ; ਹੁਣ ਗੋਵਿੰਦ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਤਿਆਗੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" "ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਿਛਲੇ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" "ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਵੇਗਾ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੂੰ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਂਗਾ।" "ਤੂੰ, ਤੇਰਾ ਮੰਤਰੀ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਤਪਸਵੀ ਵਡਵ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨੇਕ ਬੁਣਕਰ ਕਰੰਬਾ—ਇਹ ਪੰਜੇ।" "ਇਹਨਾਂ ਪੰਜਾਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾਵੋਗੇ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਸ਼ਚਰਜ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਸਵਾਮੀ, ਤਿਆਗੀ, ਜੋ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, ਹੁਣ ਦਿਸਦੈ ਨਹੀਂ—ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ?" ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਆਇਆ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਆਪ ਹਨ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ।" "ਕੱਲ੍ਹ ਦੁਪਹਿਰ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਲਕੜ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।" ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਐਸਾ ਆਨੰਦ ਪਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਵੀਣਾਵਾਂ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ, ਇਕ ਪਲ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿ, ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਆਤਮਕ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਪੂਰਾ ਦਿਨ ਹਰੀ ਦੀ ਯਾਦ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਪਜਾਉ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੋ ਗਿਆ। ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਸੀ।