ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਨਦੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇਸ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਪੱਥਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ; ਇਹ ਪੱਥਰ, ਦਰਅਸਲ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚਕ੍ਰ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ, ਪੱਖਪਾਤ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਕ੍ਰ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਉਪਾਸਨਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਕ੍ਰ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਸਥਾਨ ਦਵਾਰਕਾ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਪੱਥਰ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੀਣ ਨਾਲ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਵੈਦਿਕ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਔਰਤ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਤੀ-ਹੀਣ, ਸੁਭਾਗੀ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਜਨਮ, ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਭੁੱਲ ਵੱਸ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਤਿਆਗ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਫੁੱਲ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਸੰਤੂਲਨ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਭੋਗ-ਵਸਤੂਆਂ ਗਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਛੂਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪੀ, ਪਰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੀਣ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਲਸੀ, ਸੰਤੂਲਨ, ਪਾਣੀ, ਸ਼ੰਖ, ਘੰਟੀ, ਚਕ੍ਰ, ਪੱਥਰ, ਤਾਮੇ ਦੀ ਪਤਿਲ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਨੌ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੰਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਹੜੀ ਪੁੰਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹਰ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਸੰਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਨ ਥਾਂ ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਨਾ ਦੋ ਪੱਥਰ ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਨਾ ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨ ਥਾਂ ਤੇ। ਦਵਾਰਕਾ ਅਤੇ ਗੰਡਕੀ, ਦੋਵੇਂ ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਸਥਾਨ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਗੰਗਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਠੋਰ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ, ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਰੂਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਦੁਨੀਆਵੀ ਤੇ ਆਤਮਕ ਦੋਵੇਂ ਲਾਭ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਨਿਰਭੈ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਮੁਕਤੀ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਅੰਬਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਪस्वੀ ਅਤੇ ਨਰਮ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਮੇਰੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਲਈ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਨਿੰਦਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਉਬਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ "ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ" ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵੈਕੁੰਠ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ: ਵੈਰ-ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ। ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਿਕਟਾ ਨਾਮ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪulka ਜਾਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਸ਼ਾਬਰਾ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਾਰਕਟ ਕਰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਂਦਾ, ਪਿਆਸ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਅਤੇ ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੌਤ ਨੇੜੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਠੋਰ। ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ, ਫਾਂਸੀਆਂ ਅਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ, ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਵਾਲ, ਲੰਬੇ ਨਖ, ਲਟਕਦੇ ਦੰਦ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਕਾਲੇ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ, ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਸੀ; ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜੀਭ ਖਿੱਚ ਕੇ ਕੱਢਾਂਗਾ; ਇੱਕ ਦੂਸਰਾ ਕਹਿੰਦਾ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਅੱਖ ਨਿਕਾਲ ਲਵਾਂਗਾ।