ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਲੋਕ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚੱਲਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਣ। ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਗਈਆਂ ਦੇ ਖੁਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਰਗਾ ਛੋਟਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਆਦਿ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾ ਕੇ ਸਜਾ ਲੈਣ ਲੱਗਿਆ। ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਦਾ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਹੁਕਮ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਨੰਦ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਿਆਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਸ਼ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲੇ। ਧੋਬੀ, ਚਮੜੇ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਧੁ-ਸੰਗ੍ਰਹਿਤਾ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਮਿਸਤਰੀ, ਸਿਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਪਾਨ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਉਤੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਜੋ ਤਬਲੇ, ਢੋਲ, ਮੰਜੀਰੇ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਨਾਟਕ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ, ਤੇਲ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਚਲ ਪਏ। ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਰਸੇ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਭੱਟ, ਮਾਗਧ ਗਾਇਕ, ਡਾਕਟਰ, ਜੂਆਰੀ, ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਰਸਿਕ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਸਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਲਏ। ਜਾਦੂਗਰ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਖ਼ਬਰਾਂ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਜਾਣੂ ਵੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉਤੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਕੋਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੁੰਡਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਦੰਡ, ਕਮੰਡਲ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਫਿਰ ਵਾਜੇ-ਤਬਲੇ, ਢੋਲ, ਮੰਜੀਰੇ, ਸ਼ੰਖ, ਤੰਤੂ ਵਾਦਯ, ਹੋਰ ਸਾਜ ਵਗਦੇ ਰਹੇ। ਲੋਕ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ: "ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ, ਸਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਾਨੂੰ ਵਿਖਾ।" ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣੀ: "ਮਾਧਵ ਦੀ ਜੈ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ!" ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਈ ਤੀਰਥ ਵੇਖਦਾ, ਵੱਡੇ ਪুণ੍ਯ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਉਥੇ ਦੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀਆਂ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਭਜਨ ਗਵਾਉਂਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ, ਦੁਖੀਆਂ, ਲੰਗੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਗਿਆ। ਕਈ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਦਿਆਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚਕਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਧੂ ਦੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਕਈ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਸੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਸਾਰਸ, ਹੰਸ ਆਦਿ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਧਰਮਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਨੇ ਤਪਸਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਅਤਿ ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: "ਰਾਜਨ, ਇਹ ਗੰਡਕੀ ਦਰਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਕਰਮ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਇਸਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਦਰਿਆ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਅਨੇਕਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ।" "ਇੱਥੇ ਜਿਹੜੇ ਪੱਥਰ ਚਕਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚਕਰ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।" "ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤਮ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਚਾਲ ਚਲਦਾ, ਪਖੰਡ ਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਕਰ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਰੇ ਜੋ ਪਰਾਈਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।" "ਚਕਰ ਦਵਾਰਕਾ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਗੰਡਕੀ ਦਰਿਆ ਤੋਂ; ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਭਾਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਜੇ ਉਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ, ਜੋ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਪਰ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਧਵਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰੇ।