ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਦਮੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਯੋਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਸਮੂਹ ਮਹਾਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ। ਨਮ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੁਕਨਿਆ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੁਹਾਡੀ ਯੋਗ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਅਟੱਲ ਮਹਾਰਤ ਸਾਬਤ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ। ਜੋ ਵਚਨ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਗੱਲ, ਉਹ ਨਾਰੀ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਫਲ ਦੇਵੇ।” ਫਿਰ ਸੁਕਨਿਆ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੁਣ, ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿੱਖੋ; ਜਿਸ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਇਹ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪਿਘਲ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕੇ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਸੋਚੋ, ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਕੰਗਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।” ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਿਆਵਨ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਚਾਹਤ ਵਿਚ, ਯੋਗ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ ਮਹਲ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।” ਉਹ ਮਹਲ ਬਹੁਤ ਸੁਹਣਾ ਸੀ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਰ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ। ਉਸ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਈ ਬਿਸਤਰੇ ਸਨ, ਜੋ ਹਰ ਸਮੇਂ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜਿਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਧੁਰ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਘੰਘਰ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਲਿਨਨ, ਰੇਸ਼ਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ। ਹਰ ਤਲ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ, ਸੁਹਣੇ ਸੋਫੇ, ਪੱਖੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਨੰਦਦਾਇਕ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਕਲਾ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਪੱਚਾ-ਪੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਸਰਿਆ ਫਰਸ਼, ਕੋਰਲ ਦੇ ਚੌਕਠੇ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਕੋਰਲ ਦੇ ਥਰਸ਼ੋਲਡ, ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਅਤੇ ਨੀਲਮ ਦੇ ਟਾਵਰਾਂ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਮਹਲ ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਲਾਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸਧਾਰਣ ਝੂਲ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਹੰਸਾਂ ਅਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਉਡਦੇ, ਕੂਕਦੇ, ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਨਕਲੀ ਮਹਲ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਸਮਝਦੇ। ਉਹ ਮਹਲ ਵਿਹਾਰ-ਭੂਮੀਆਂ, ਆਰਾਮ-ਥਾਵਾਂ, ਸੌਣ-ਕਮਰੇ, ਆੰਗਣ ਅਤੇ ਹਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਸੁਕਨਿਆ ਨੇ ਇਸ ਮਹਲ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਆਪ ਬੋਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਲਜਜਾ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਝੀਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬੋ ਅਤੇ ਇਸ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨੋ।” ਉਹ ਧੂੜ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ, ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਚੋਟੀ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਸਰੀਰ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਅੰਦਰ ਗਈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਝੀਲ ਵਿਚ ਗਈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਰੋਵਰ ਸੀ; ਝੀਲ ਅਤੇ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਸੌ-ਦਸ ਕੁੜੀਆਂ ਸਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਜਵਾਨ, ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਜਲਦੀ ਉਠੀਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸੇਵਕਾਂ ਹਾਂ; ਹੁਕਮ ਦਿਉ, ਕੀ ਕਰੀਏ?” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਵਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਨਨ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ, ਚਮਕਦੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਭੋਜਨ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਜਿਹਾ ਸ਼ਰਾਬ; ਫਿਰ, ਆਇਨੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਜਿਆ ਦੇਖਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਸ਼ੁਭ ਰੀਤਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾ ਗਹਿਣਾ ਪਹਿਨਾਇਆ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਚੂੜੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ। ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ, ਚੰਗੇ ਦੰਦ, ਅਤੇ ਨੈਣ ਚਮਕਦੇ, ਕਮਲ-ਜਿਹੇ, ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ, ਕਾਲੇ, ਘੁੰਘਰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਮਲ-ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਉਹ ਥਾਂ ਦਿੱਸਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਯੋਗ-ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਦੇਹ ਆ ਗਿਆ। ਨਵਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਫੈਦ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਢੱਕੀ ਹੋਈ। ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ, ਹੁਣ ਬਦਲ ਚੁੱਕੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਜੈਤੂ, ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ। ਉਥੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਰਥ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਆਠ ਦੇਵਤਾਈ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ-ਘਾਟੀਆਂ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਵਗਦੀ, ਸਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵਤਾਈ ਢੋਲ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਵੈਸ਼੍ਰੰਭਕਾ ਦੇਵ-ਵਨ, ਨੰਦਨ, ਪੁਸ਼ਪਭਦ੍ਰਕਾ, ਮਾਨਸਾ ਅਤੇ ਚੈਤਰਰਥਿਆ ਦੇ ਬਗਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ। ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਦੀ ਸਮਝ ਹੀ ਨਾ ਆਈ।” ਫਿਰ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਬਦਲਾਅ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਜੋ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ; ਉਸਨੇ ਸਿਆਵਨ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਨੌਕਰ ਭੇਜੇ। ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤਪ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਸੁਕਨਿਆ, ਆਪਣੀ ਧਰਮਵਤੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਆਚਰਨ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਸੀ, ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਜਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਧੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਬਿਨਾ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕੀ ਕੀਤਾ ਤੁਸੀਂ, ਪਤੀ ਚੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ? ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਇਜ਼ਤ ਹੈ, ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਸੀ, ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਯਾਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ?