ਚ੍ୟਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਜਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ, ਚ੍ਯਵਨ ਜੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਰਚਿਆ ਹੈ।” ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਹ ਬੁੱਢਾਪੇ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਰਗਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚ੍ਯਵਨ ਜੀ ਜਦੋਂ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਤਿੰਨ ਸੁੰਦਰ ਪੁਰਸ਼ ਉਭਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੁੰਦਲ ਤੇ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਆਕਰਸ਼ਕ ਅਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਕੰਯਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਕੌਣ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਿਨੀਤਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ’ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਰਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਣ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਕੰਯਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਇਆ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਚ੍ਯਵਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ! ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰ ਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਤ੍ਰ, ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਐਸਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਧਿਆਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ ਅਡੋਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਨਿਡਰਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਦਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭੌਂਹ ਦੇ ਉਠਣ ਨਾਲ ਖੰਡਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਪਰ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਜੋ ਮਾਨਵਾਂ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਹਨ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਕੰਯਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਯੋਗ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਝੁਕਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਸੁਕੰਯਾ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਹਾਂ, ਹੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤਮਾ! ਤੁਹਾਡਾ ਯੋਗ ਤੇ ਮਾਇਆ ਉੱਤੇ ਅਟੱਲ ਅਧਿਕਾਰ ਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ। ਜੋ ਵਚਨ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਧਰਮਤਾ ਬਣੇ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਹੁਣ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸੋ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨੇ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਸੋ ਕਰੋ।” ਸੁਮਤੀ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਓਸੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਨਾਲ ਇਕ ਉੱਡਦਾ ਹਵੈਲੀ ਰਚ ਦਿੱਤੀ। ਓਹ ਹਵੈਲੀ ਸੁਖਦਾਈ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਚਾਰ ਲਕਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।” ਇਹ ਹਵੈਲੀ ਵਿਲੱਖਣ ਪਾਟਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਪਥਰਾਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਛੌਣਿਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਾਦਰਾਂ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਮੋਹਰਿਆਂ ਅਤੇ ਮਧੁਰ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸੁਤ-ਕਪੜਿਆਂ, ਰੇਸ਼ਮ ਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਰ ਮੰਜ਼ਿਲ ’ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪਲੰਗ, ਪੱਖੇ ਤੇ ਹੋਰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸਾਮਾਨ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਥਾਂ ਕਲਾ ਦੇ ਨਮੂਨੇ, ਨੀਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਮੋਤੀ-ਮੁਕਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਚੌਕਠਾਂ, ਨੀਲੇ ਮਣਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੀਨਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਲਸ਼ਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਕੰਧਾਂ ਨਵ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚਤੁਰ-ਚਮਤਕਾਰ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰ ਥਾਂ ਹੰਸ ਤੇ ਕਬੂਤਰ ਉੱਡਦੇ, ਬੈਠਦੇ ਤੇ ਕੁਹਕਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਲਪਿਤ ਹਵੈਲੀ ਵੀ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ ਲੱਗਦੀ। ਹਵੈਲੀ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ, ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਮਰੇ, ਸੌਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਆੰਗਣ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੰਡਪ, ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਸੁਕੰਯਾ ਨੇ ਇਹ ਹਵੈਲੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਲਜਜਿਤ, ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਇਸ ਹਵੈਲੀ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭਾਲੀ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ।” ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਤਪਤ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਮੈਲੀ ਚੁੰਨੜ ਪਾਈ, ਗੁੰਝੀ ਹੋਈ ਚੋਟੀ, ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਹ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਜਲ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸੀ। ਓਥੇ, ਉਸ ਹਵੈਲੀ ਵਿੱਚ, 110 ਕੰਵਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਨੌਜਵਾਨ, ਕਮਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਦ ਸੁਕੰਯਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ, “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਸੀਆਂ ਹਾਂ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਕੀ ਕਰੀਏ?” ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਜਲ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਵਾਂ, ਸੁੱਚਾ ਸੁਤ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ੋਭਾਵਾਨ ਸਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਅੰਬਰ ਰਸ ਵਰਗਾ ਪਾਨੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਰਪਣ ਵਿਚ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਾਲਾ, ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਦਾਸੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਹਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਆਭੂਸ਼ਣ ਪਹਿਨਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੂੜੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਘਰੂ, ਤੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਮਣਕਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਰਧਨੀ ਪਹਿਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਾਵਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਦੰਦ ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਮੁੜੀਆਂ ਜੁਲਫਾਂ ਲਾਲ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਓਥੇ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਯੋਗ ਅਵਸਥਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮੰਡਿਤ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਦਿਆਧਰੀ ਦਾਸੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ, ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ, ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਸੁਧਾਰਕ ਚ੍ਯਵਨ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ’ਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਚ੍ਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅੱਠ ਦਿਵ੍ਯ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹਵਾ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਪੁਰਖੇ ਦਿਵ੍ਯ ਨਗਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।