ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸੁਮਦਾ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹੈ—ਇਸ ਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ? ਜਦ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਸੁਮਦਾ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਕੀ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰੀਏ?" ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਅਹਲਿਆ ਕੋਲ ਗਏ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮੇਨਕਾ ਕੋਲ।" ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦਿਆ, "ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ, ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੁਮਦਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕਾਮਦੇਵ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਹੇਮਕੂਟ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਬਸੰਤ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਬਾਲਬ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅੰਬੀਆਂ ਅਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਸੁਹਾਵਣੀ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਤਮਾਲਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲਵੰਗ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਹਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਰੰਭਾ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੁਮਦਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਨਨਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁਰ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਪਣਵਾਦੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵਾਜਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਸੰਤ, ਆਸਪਾਸ ਦੀਆਂ ਮਨਮੋਹਣ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਬੁਲੰਦੀਆਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁਮਾ ਲਈਆਂ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਜਾਗ ਪਿਆ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੈਰ ਮਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੁਲਬੁਲੀ ਚਿਤਵਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਦੂਜੀ ਅਪਸਰਾ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵ-ਭੰਗੀਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਈ ਮੱਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਸਰਵੋਤਮ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਕੇ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨਗੀਆਂ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਤਪੱਸਵੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਈਆਂ ਹੋ? ਕੀ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਵੀ ਕਿੰਨਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹੋ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹੋ।" ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਸੁਮਦਾ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਰੰਭਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਸੀਂ ਸਭ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀਆਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ ਹਾਂ; ਸਾਡੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਰਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਇਹ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚੰਪਕ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਕਪੂਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਹੋਠਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇ।" "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਲਦੀ ਕਰ, ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਚਾਲ ਵਾਲੀ, ਮਨਮੋਹਣ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਉੱਚੇ ਉਰਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸ ਨਾਰੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈ; ਉਹ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਮੈਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ, ਮੈਂ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਛਾਤੀ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਕਈ ਕਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡਾ ਮਿਲਾਪ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕੇ।" "ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦੇਵ-ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ, ਜੋ ਬਹੁਤੀਆਂ ਪੂਣੀਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ।" "ਤਿਲੋਤਮਾ, ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਠੰਢਾ ਕਪੜਾ ਰੱਖੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਪੰਖਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ।" "ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਸਤੇ ਵੀ ਲਾਲਸਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿੱਚ ਜਾ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਇਹ ਦੇਵੀ-ਸਰੂਪ ਨਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈਆਂ ਹਨ? ਮੈਂ ਇਸ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਬੇ ਹੋਏ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਵੀਰ ਸੁਮਦਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵ-ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਮਾਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹੋ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ ਦਾ ਹੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਸੁਖ, ਜਿਹੜਾ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸ ਰਹੀਆਂ ਹੋ, ਇਹ ਤਾਂ ਛੋਟਾ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਮਾਲਕਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੀ।" "ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਂਦੀ ਹੈ।" "ਨੰਦਨ ਵਨ ਕੀ ਹੈ? ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਹਾੜ ਕੀ ਹੈ? ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਹਾਸਲ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਗਲਵੱਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਚਿਤਵਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਡੋਲ੍ਹ ਨਾ ਸਕੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਹ ਸਥਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਮਲ-ਚਰਣਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਖੁਦ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਸੀ। ਉਹ ਪੰਜ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਵਾਰ, ਪਾਸ, ਅੰਕੁਸ਼, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ, ਰੱਸੀ ਤੇ ਪਾਸ ਸਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਮਾਤਾ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ। "ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਆਸਰਾ! ਤੁਹਾਡੇ ਜੋੜਿਆਂ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤਾ!" "ਮਾਤਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਹਿਲਦਾ-ਡੁੱਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ—ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਪਾਲਣ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਇੱਥੇ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।