ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਵਾਰਾਹ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹਾ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਹਰਿ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਏ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਓਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਸ ਕੋਈ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਸਵੇਰ ਸਵੇਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਫਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਵਾਰਾਹ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਰਸਿੰਹ ਬਗਵਾਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ। ਫਿਰ, ਪਦਮ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਦੇ 237ਵੇਂ ਅਧਿਆਇ, 'ਵਾਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਕਥਾ' ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਮਹਾਂ ਦੈਤਿਆ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੋਲ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੰਗੋ ਦੈਤਿਆ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।" ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤਿਆ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਕਿਨਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ, ਹਰੇਕ ਰੋਗ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇਅਯ ਕਰ ਦੇਵੋ।" ਮੈਂ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ, ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੈਥੋਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਮਹਾਨ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪਣਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਦਾਨਵ ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਯਕਸ਼, ਨਾਗ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸਾਧਿਆ ਵੀ ਉਸਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਰਾਜ ਨੇ ਉੱਤਾਨਪਾਦ ਦੀ ਧੀ ਕਲਿਆਣੀ ਨਾਲ ਧਾਰਮਿਕ ਰੀਤੀਂ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ, ਇ enna ਤੱਕ ਕਿ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਭਗਤਿ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ। ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਸਦਾ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਹੀ ਜਾਣਦੇ। ਉਹਦਾ ਹਿਰਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਅਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਬਣਿਆ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥ ਪੜ੍ਹ ਲਏ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਅਚਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।