ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਪੱਕੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅੱਜ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਜਾਵੇਗੀ—ਇਸਦੇ ਸੰਕੇਤ ਸਪਸ਼ਟ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਸਾਰੇ ਹੀ ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਸਾਹਿਬ ਮੇਰੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵੇਗਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਪੱਕੀ ਕਰਕੇ ਚਲਦਾ ਹਾਂ।” ਜਦੋਂ ਭਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਦ ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, “ਸ਼ਾਬਾਸ਼!” ਆਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਸਭ ਵਾਨਰ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਹਨੂਮਾਨ, ਮਹਾਂਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ, ਹੇ ਵਾਨਰਪਤੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਰਾਖਾ ਬਣ ਕੇ ਜਾ; ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਅਜਿਹਾ ਕਰੀਂ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਘੱਟ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦੇਵੀਂ।” ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਗਿਆ ਮਨ ਲਈ। ਫਿਰ ਮਹਾਂਰਾਜ ਨੇ ਜਾਮਵੰਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੇ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਅੰਗਦ, ਗਵਯ, ਮੈੰਦ, ਵਾਨਰ ਦਧਿਮੁਖ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਅਤੇ ਸ਼ਤਾਵਲੀ, ਅਕਸ਼ਿਕਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ, ਨੀਲ, ਨਲ ਤੇ ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੇਤੀ ਮਨ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਤਿਆਰ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਬਕਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲੈ ਕੇ, ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਫਿਰ ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮੰਤਰੀ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, ‘ਹੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਦੱਸੋ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੇ ਯੋਗਯ ਤੇ ਸਮਰੱਥ ਮਨੁੱਖ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚੁਣੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ?’ ਇਹ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਇੱਥੇ ਬੜੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜੇ ਹਨ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ।’” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਘੁਨਾਥ, ਇਹ ਨਵੇਂ ਵੀਰ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਇਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਿਰਤਾ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਨੀਲੇ ਮਣਕਿਆਂ ਵਰਗਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਾ—ਨੀਲਾ ਮਣਕਾ—ਵੱਡਾ ਮਹਾਂਵੀਰ ਹੈ, ਰਥਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਕਲਾ ਹੀ ਇਕ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਸ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਉਹਦੇ ਸਾਥੀ ਸਿਰ ਤੇ ਸਿਰੋਪਾਵਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣ। ਇਹ ਹੋਰ ਵੀਰ, ਜੋ ਵਿਰਤਾ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਚੁੱਕਾ, ਸਭ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬਾਣ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਬਕਤਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵੀ ਵੀਹ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਲਈ ਜਾਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਹੋਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਸਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ, ਪਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ, ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ, ਨਾਗ ਅਸਤਰ, ਮਯੂਰ, ਨਕੁਲ, ਰੌਦ੍ਰ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੇ ਮੇਘ ਅਸਤਰ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਜ੍ਰ ਅਸਤਰ, ਪਹਾੜ ਅਸਤਰ, ਵਾਯਵ ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਵਰਤੋਂ ਤੇ ਉਪਸੰਹਾਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਇਕ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਜ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸਭ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਵੇ। ਮਹਾਂਵੀਰ ਅੱਜ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਰਾਂ ਡਿਵੀਜ਼ਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਜਾਵਣ। ਮਹਾਂਰਾਜ ਉਗ੍ਰਸ਼ਵ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਬਕਤਰਧਾਰੀ ਵੀਰ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕਰਨ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਉਹ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਕਤਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਪਤੀ ਰਾਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਸਤਾਦਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਯਥਾਯੋਗ ਦਾਨ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸੱਠ ਸਾਲਾ ਹਾਥੀ, ਮਨ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਮਣਕਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨੂੰ ਇੱਕ ਰਥ, ਜੋ ਨਗੀਆਂ ਤੇ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਲੱਖ ਮਣਕੇ, ਸੌ ਮੋਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਤੋਲੀਆਂ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਲਾਲ ਮੂੰਗਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੋਲੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਪਿੰਡ, ਜੋ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਝ ਹੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੋਤ੍ਰ ਤੇ ਅਧਵਰਯੂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਮਚੰਦਰ, ਰਘੁਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜਿਉ।” ਧੀਆਂ, ਜਮੀਨ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਸੋਨਾ, ਤਿਲ ਤੇ ਮੋਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਥਾ ਉਥੇ ਹੋਈ।