ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਗਸਤਿਆ ਜੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਅਸ਼ਵ-ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖੋ। ਦੱਸੋ, ਕੀ ਇੱਥੇ ਉਹ ਅਸ਼ਵ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਛਣ ਹਨ?” ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਅਗਸਤਿਆ ਜੀ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਅਸ਼ਵਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜੋ ਯਜੰਜਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ। ਅਗਸਤਿਆ ਜੀ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵ-ਅਸਥਾਨ ਵੱਲ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ, ਮਨ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਵੇਖੇ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ—ਕਦੇ ਸੋਚਦੇ, “ਕੀ ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ? ਜਾਂ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਹਨ? ਜਾਂ ਇਹ ਸਾਗਰ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ?” ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਦਭੁਤਤਾ ਭਰ ਗਈ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਅਸ਼ਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸੀ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕਾਲੀਆਂ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਮਸ਼ਕ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗੇ ਸੀ। ਹੋਰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਅਸ਼ਵ ਸੀ। ਕੁਝ ਅਸ਼ਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ, ਨਿਰਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਸਤਿਆ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ਵ ਵੇਖੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਅਸ਼ਵ ਵੇਖਣ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੋ ਯਜੰਜਾ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਅਸ਼ਵਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਗਸਤਿਆ ਜੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕਾਲੀਆਂ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਧ ਵਰਗੇ ਸਫੈਦ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਪੂੰਛ, ਲਾਲ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਛਣਾਂ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ਵ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਮਲ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਅਸ਼ਵ ਸੀ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਅਸ਼ਵ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਗਸਤਿਆ ਜੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ। ਉਹ ਸਿਤਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ: “ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਅਸ਼ਵ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜੰਜਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਵੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ। ਹੇ ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਬੜੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਪੂਰਨ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜੰਜਾ ਕਰੋ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਯਜੰਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਰੁੱਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜਲ ਸੁਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਖ ਮਾਣੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਨ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਜੰਜਾ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸੁਖਦਾਈ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਸਰਯੂ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਲਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜੋਤਾ। ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜੰਜਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੰਡਪ ਬਣਾਏ। ਯਜੰਜਾ ਦਾ ਵੇਦੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਰਦਨ ਤੇ ਜਠਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਈ। ਇਹ ਸਭ ਉੱਤਮ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਕਰਵਾਇਆ, ਜੋ ਵੈਦਿਕ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜੰਜਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ—ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸਨ—ਬੁਲਾਏ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ, ਓਸੀਤ, ਨਾਮ, ਪర్వਤ, ਮਹਾਨ ਕਪਿਲ, ਜਾਟੂਕਰਨਯ, ਅੰਗਿਰਾ, ਵਿਆਸ, ਆਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ, ਅਤ੍ਰਿ, ਆਸੁਰੀ, ਹਾਰੀਤ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ, ਸੰਵਰਤ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਕ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀ ਆਏ। ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਉੱਠ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ, ਆਸਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਘਰ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣ ਆਏ ਹੋ।” ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਹਰ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਮ-ਵਿਚਾਰ ਉੱਠਿਆ।” ਵਾਤਸਿਆਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਉਸ ਧਰਮ-ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਗੱਲਾਂ ਹੋਈਆਂ? ਕੀ ਅਦਭੁਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੋਏ? ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ?” ਸ਼ੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹਰੇਕ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਲਈ ਯੋਗ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਛਣ ‘ਤੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਧਰਮ ਦੇ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।” ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜੰਜਾ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਵੈਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਲਈ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ, ਔਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਯੋਗ ਸਮੇਂ ‘ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਇਸ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਇਹ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੰਭੋਗ ਕਰਨਾ ਆਯੁ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ, ਤਿਉਹਾਰ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਿਧ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਸੰਭੋਗ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਯੋਗ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਐਸਾ ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਰਾਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਜੋੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਜੋੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਮੈਲੀ ਰਾਤ, ਮਘਾ ਅਤੇ ਮੂਲ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁੱਰਸ਼ ਨਕਸ਼ਤਰ ‘ਚ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਣਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਖਰੀਦ-ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਮੁਲ ਵੀ ਪਾਪ ਹੈ। ਵਪਾਰ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਨੌਕਰੀ, ਵੈਦ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਗਲਤ ਵਿਆਹ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਟੰਬ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਜੋ ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਖਾਣਾ, ਪਾਣੀ, ਦੁੱਧ, ਜੜ੍ਹੀਆਂ, ਫਲ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਤਿਥੀ, ਆਦਰ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਘਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਰ-ਮਾਲਕ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਨਮ-ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਪੁੰਨ੍ਹੀ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਗੱਲਾਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੀ ਸਭਾ ਧਰਮ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀ।