ਰਘੁਨਾਥ ਜੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹर्ष ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਭਰਤ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਹੁਨਰਮੰਦ ਜੋਤਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਮੂਹੂਰਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸੁਖਦਾਇਕ ਦਿਨ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਸਮੇਂ, ਚੰਗੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਚੀਤੇ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਆਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸਿੰਘਾਸਨ ਸੰਜਿਆ। ਉਸੇ ਦਿਨ, ਨੇਕ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਪਰ ਜੋ ਬੁਰੇ ਸਨ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਥੱਕ ਗਏ। ਇਸ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਜੋ ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਅਤੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਸਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ। ਰਾਕਸ਼ਸ, ਦੇਵਤੇ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸਰਪ—all ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅੱਗੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਸਭ ਜੀਵ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦੇ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਜੋ ਤੀਬਰ ਹਵਾ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਰਹਿਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਨਹੀਂ ਉਡਾਉਂਦੀ; ਸਭ ਤੋਂ ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਚੋਰੀ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਰਾਮ, ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਸਨ: "ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ! ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਏ! ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ! ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵਕਨਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ!" ਕਵੀ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲੈਂਦਾ। ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਜਨਮ, ਬੁੱਢਾਪੇ ਆਦਿ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ! ਤੂੰ ਅਜਨਮਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਜਨਮਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਨੇਕ ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉਹ ਪੈਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ। ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਤਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਨੇਕ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪਰਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਉਹ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਜੋ ਜਨਮ ਅਤੇ ਬੁੱਢਾਪੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਮੁਕਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ਿਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ। ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ! ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਜਾਂ ਯਕਸ਼ ਹੋਵੇ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਦਸ-ਸੀਸਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇਣ, ਤਦ ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਤੇਰਾ ਕਰਤਵ ਹੈ।" ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੱਥਾਸ্তু। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ, ਸਵੇਰੇ-ਸ਼ਾਮ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਪੜ੍ਹੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਹ ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਮ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਰਘੁਨਾਥ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨੀ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੀ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਨਾ ਹੀ ਰੋਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਆਪਦਾ ਨਾਲ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਹੋਈ। ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਧਮਕੀ ਜਾਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਰੁੱਖ ਸਦਾ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਧਰਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹੀ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਹਰ ਕੋਈ ਰਘੁਨਾਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਰਹਿੰਦਾ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਲੋਕ ਵੀ ਰਾਮ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਸੀਤਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਦਾ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਹ ਰਾਜ ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ, ਬਹੁਤ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਮਨਚਾਹੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਸਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਸੀ।