ਇਕ ਦਿਨ, ਸ੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਮਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਹੋ ਗਿਆ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਅਭਾਗੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬੀਜ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਕੀੜੇ ਹੀ ਸਮਝੇ ਜਾਣ। ਮੈਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣੀ ਪਈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੰਡਕ ਵਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਦਯਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।” ਸ੍ਰੀ ਰਾਮ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, “ਸਿਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਅਪਹਰਣ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ। ਤੇਰੀ ਦਯਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਿਤਾ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਕ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਪਤਨੀ। ਇਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਨਮਾਨ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ।” ਇਸ ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤਰ-ਵਧੂ ਨੂੰ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਸਿਤਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉ, ਸੋਹਣੀਏ। ਪੁੱਤਰ ਜਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲੀਏ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ-ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਾਸਤਵਿਕ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।” ਮਾਤਾ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਵਿਦੇਹਾ ਦੀ ਧੀਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ ਵੱਡੇ ਵਨ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮਰਦ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਵੈਰੀ ਹੋਣ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਘੁਨਾਥ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹर्ष ਨਾਲ ਥਰਥਰਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਭਰਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਮਚੰਦਰ ਨੂੰ ਉਹ ਮਹਾਂ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਰਾਜ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਹर्ष ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਜੋਤਿਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪੁੱਛ ਕਰੀ। ਇਕ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਵਧੀਆ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਿਆਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਸਤ ਸੰਤਾਨਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਲਿਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਹਾਂ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਬੈਠਿਆ। ਉਸੇ ਦਿਨ, ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਪਰ ਦੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਥੱਕ ਗਏ। ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਹੇ ਮਹਾ-ਮੁਨੀ। ਦੈਤ, ਦੇਵ, ਸੱਪ, ਯਕਸ਼, ਅਸੁਰ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ—ਸਭ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ auspicious ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ। ਹਵਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ, ਰਾਹ ਵਿਚ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਨਹੀਂ ਉਡਾਉਂਦੀ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਚੋਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਰਾਮ, ਜਿਹੜਾ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ, ਦਿਆ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਦਾ ਰਾਜਿਆਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਦੱਸਿਆ—ਦੇਵਤਾ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਰਨ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਤੈਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਦੇਵ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਕਵੀ, ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ, ਪਰ ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਜਨਮ, ਬੁਢਾਪਾ ਆਦਿ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਜੋ ਸਦਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਉੱਚ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਾਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਅਨੇਕ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਫਿਰ, ਉਹ ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜੰਮਿਆ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰਾ ਅਤੇ ਵਿਰਿੰਚੀ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ auspicious ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜਦ ਵੀ ਦੈਤ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੰਮਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਾਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅੰਬਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਨਿਰ-ਮਨੁੱਖੀ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਆਦਿ-ਅਨਾਦੀ, ਜਿਹੜਾ ਜਨਮ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਹਾਰ ਤੇ ਮਕਰ-ਧਵਜ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਕਾਮ-ਦੇਵ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜੈ ਦਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਨੂੰ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਿਰਦੇ-ਹਰਖ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਰਾਮ, bowed ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਜੋ devotion ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ—ਨਾ ਦੇਵ, ਨਾ ਦੈਤ, ਨਾ ਯਕਸ਼।” ਦੇਵਤਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ, ਦਸ-ਮੁਖੀ, ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਜਦ ਵੀ ਦੈਤ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਤੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਤੇਰਾ ਕਰਤੱਵ ਹੈ।” ਰਾਮ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਐਸਾ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ, ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਸਤੁਤਿ-ਪਾਠ ਕਰੇ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ, ਨਾ ਉਹ ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਵਧੇਗੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਵੇਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਰਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਰਾਜਿਆਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀਆਂ ਘੜੀਆਂ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਪਤਨੀ, ਭਰਾਵਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ, ਸਭ ਨੇ ਰਾਮ-ਰਾਜ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸੁਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਬਣਾਈ।