ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇਗਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਦੇ ਹਰਨ 'ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘ ਕੇ, ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਵਾਪਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕੀਰਤੀ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਣਗੇ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਘਣੇ ਯੱਗ ਕਰੇਗਾ, ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਵਧੇਗਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਸਦਾ ਇਹੀ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਕਿ ਰਾਮ ਜਾਵੇ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਦੁਖੀ ਗੱਲ ਹੈ।” ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਤਾ, ਪਿਤਾ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਜਟਾ ਕਰ ਲਏ, ਛਾਲ ਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਾਈ, ਇੱਕ ਹੀ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ, ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਜਟਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾਈ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀ, ਰਤਨ ਤੇ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਹਲਕਾ ਆਭੂਸ਼ਣ ਪਾ ਕੇ ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਾਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਦੇ ਕੀਤੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੀਤਾ ਦਾ ਹਰਨ ਆਦਿ, ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵਰਗੀਆਂ ਹੀ ਹੋਈਆਂ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਜੋ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸੀ, ਗਿਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਘਣੇ ਆਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਤੇ ਲੇਟ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ, ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਇੱਕ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਪੀਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਘਾਹ ਦੀ ਕੰਧੀ ਨਾਲ ਕੱਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਫ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਫਲ ਖਾਂਦਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਸੁੱਟਦਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕਰਦਾ, ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪੱਖਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਸਿਰਫ ਆਮ ਦੇ ਫਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਦਾ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਹ ਵਾਨਰ ਕੌਣ ਹੈ?” ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਬੁਲਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ?” ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਹਨੁਮਾਨ ਹਾਂ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ।” ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਦੂਜਾ ਮਨੁੱਖ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਸਵੈ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਹਨ—ਜਵਾਨ, ਬਦਲੀ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਲੰਮੇ ਬਾਂਹ, ਮਹਾਨ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਇਥੇ ਆਏ ਹਨ।” ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸਾਰੇ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਖੜੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ,” ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਿਆ, ਫੁੱਲ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਲੈ ਕੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਫਲ ਆਦਿ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਰੱਖੀ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਆਂ?” ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਰਾਹੀਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਅਸੀਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਤੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਮਦਦ ਜਾਂ ਵੈਰੀਤਾ ਲਈ ਮਿਲੇ ਹਾਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਨਾ ਆਉਂਦੇ।” ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਹੈ: ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੌਣ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਆਏ ਹਾਂ। ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਮੁੱਖ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੋਰ ਸਭ ਦੂਜਾ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘਾਂਗੇ, ਪਾਤਾਲ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਜਾਂ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।” ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦ ਰਾਵਣ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਕੁਝ ਗਹਿਣੇ ਸੁੱਟ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਚੁੱਕ ਲਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗਹਿਣੇ ਵਿਖਾਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਰੋ ਪਿਆ, ਪੁੱਛਿਆ, “ਰਾਵਣ ਕਿਧਰ ਗਿਆ?” ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਗਿਆ ਹੈ।” ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਵਚਨ ਲਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਇਥੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?” ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵਾਲੀ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਰਾਜ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਚਿੰਤਾ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਲੰਕਾ ਦੇ ਪਾਰ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।” ਐਸਾ ਸੌਗੰਧ ਖਾ ਕੇ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਵਾਲੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਰਾਮ ਨੇ, ਅਸਮਝ ਵਿਚ, ਤੁਰੰਤ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਹਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।“ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਰਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਲਲਕਾਰਿਆ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਕੋਲ ਹੁਣ ਸਾਥੀ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਐਸਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਾ ਕਰਦਾ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਆਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ।” ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਰਾਮ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ; ਐਸਾ ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦਾ ਪੱਖ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜੇ ਰਾਮ ਆਪ ਲੜਨ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਹੋਣੀ ਹੀ ਹੈ।” ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਲੜਨ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਮੁੱਕਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ। ਵਾਲੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਕੀ ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ?” ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਤਦ ਤਾਰਾ ਤੇ ਅੰਗਦ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਵਾਨਰ ਰਾਮ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਕੋਲ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਤਦ ਤਾਰਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵੀਰ ਤੇ ਧਰਮੀ ਹੈਂ। ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਰਾਮ, ਤੂੰ ਇਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਿਆ?” “ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਜਦੋਂ ਦੋ ਜਣੇ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਮੌਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਤੈਨੂੰ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਕੀ ਵੈਰ ਸੀ, ਜਾਂ ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਨਰ ਮਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ? ਵਾਨਰ ਮਾਸ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਰੁਚੀ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਕੀਹ ਹੋਰ ਵੀ ਐਸਾ ਸੋਚਦੇ ਹਨ? ਹਾਏ, ਕਿਹੜੀ ਮੋਹ-ਭੁਲਾਵੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਜੋ ਇਕ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਨਿਭਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ!